1.Czym jest prawo gospodarcze i jakie jest jego miejsce w systemie prawa polskiego?

W doktrynie najczęściej przyjmuje się, że prawo gospodarcze stanowi zespół norm prawnych regulujących stosunki społeczne powstające w procesie gospodarowania, a zatem w procesie pro-dukcji dóbr i świadczenia usług. Normy te nie mają jednorodnego charakteru prawnego, co oznacza, że prawo gospodarcze nie jest od-rębną gałęzią prawa. Wśród norm prawa gospodarczego wyróżnić można dwie podstawowe grupy tj. normy o charakterze administra-cyjnym (zaliczane do publicznego prawa gospodarczego) oraz nor-my o charakterze cywilnoprawnym (zaliczane do prywatnego prawa gospodarczego zwanego również prawem handlowym).

W przypadku norm prawa administracyjnego mamy do czy-nienia z nierównością stron stosunku prawnego, wyrażającą się w tym, iż jedna ze stron tego stosunku (organ władzy publicznej) kształtuje w sposób władczy pozycję prawną drugiej strony (przedsiębiorcy). W ten sposób regulowane są zasady, przesłanki i procedury ingerencji państwa w sferę stosunków gospodarczych.

W przypadku norm prawa cywilnego mamy do czynienia z rów-nością stron stosunku prawnego, charakteryzującą się w tym, iż żadna ze stron tego stosunku nie może w sposób władczy kształtować pozy-cji prawnej drugiej strony. W ten sposób regulowane są stosunki ma-jątkowe z udziałem przedsiębiorców w zakresie prowadzonej przez nich działalności gospodarczej.

Łącznie normy prywatnego i publicznego prawa gospodarcze-go stanowią kompleksową dziedzinę (dyscyplinę) prawa – zwaną prawem gospodarczym.

W ramach prawa gospodarczego wyróżniamy dla celów poznaw-czych (dydaktycznych) szereg szczegółowych dyscyplin prawnych np. prawo transportowe, prawo spółek, prawo upadłościowe, prawo ban-kowe i inne.

2.Co oznacza zasada wolności gospodarczej w prawie polskim?

Wolność gospodarcza jest podstawową zasadą ustroju gospo-darczego Polski wyrażoną w art. 20 Konstytucji i doprecyzowaną w ustawodawstwie zwykłym (np. art. 6 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej – zwana dalej ustawą o s.d.g.). Zasadę wolności gospodarczej respektuje również Traktat o funkcjo-nowaniu Unii Europejskiej przyjmując swobodę przedsiębiorczości (art. 49 TFUE) oraz swobodę świadczenia usług (art. 56 TFUE).

Wolność działalności gospodarczej jest również publicznym pra-wem podmiotowym do swobodnego podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej. Ingerencja państwa w tę sferę dopuszczalna jest tylko w drodze ustawy i tylko ze względu na ważny interes pu-bliczny (art. 22 Konstytucji).

Wolność gospodarcza ma różne aspekty, w tym jurydyczny, ekonomiczny i polityczny. W sensie ekonomicznym wolność gospodarcza jest słusznie uważana za warunek funkcjonowania gospodarki rynkowej. Jurydyczne rozumienie wolności gospodarczej nie może pozostawać w kolizji z jej pojęciem ekonomicznym i politycznym. Dlatego też podlega ona wyrażeniu zarówno w konstytucji, jak i w prawodawstwie zwykłym.
Społeczna gospodarka rynkowa oparta na wolności działalności gospodarczej, własności prywatnej oraz solidarności, dialogu i współpracy partnerów społecznych stanowi podstawę ustroju gospodarczego Rzeczypospolitej Polskiej.

3. Czym jest działalność gospodarcza?

Ustawa o swobodzie działalności gospodarczej (art. 2) uznaje, że działalnością gospodarczą są działania wytwórcze, budowlane, handlowe, usługowe, jak i poszukiwanie, identyfikowanie i wydobywanie kopalin ze złóż. Za działalność gospodarczą uznaje się również działalność zawodową, która jest wykonywana w sposób ciągły i zorganizowany.

Zgodnie z ustawą o podatku dochodowym od osób fizycznych (art. 5a pkt 6) za działalność gospodarczą uznaje się działalność zarobkową, tj. wytwórczą, budowlaną oraz usługową lub też działalność, która polega na poszukiwaniu, rozpoznawaniu oraz wydobywaniu kopalin ze złóż, zalicza się tutaj również wykorzystywanie rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych. Dodatkowo działalność gospodarczą prowadzi się w sposób ciągły i zorganizowany, we własnym imieniu bez względu na efekty.

Art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług wskazuje, że działalnością gospodarczą są wszelkie działania producentów, usługodawców, handlowców, rolników oraz podmiotów pozyskujących zasoby naturalne. Dodatkowo do działalności gospodarczej zalicza się działania podmiotów wykonujących wolne zawody, również w przypadku gdy działanie takie zostało podjęte jednorazowo, choć w zamierzeniu miały to być działania wykonywane z pewną częstotliwością. Według tej definicji działalność gospodarcza obejmuje również wykorzystywanie towarów, wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły, w celu osiągnięcia zysku.

Zgodnie z zapisami Ordynacji podatkowej (art. 3 pkt 9) za działalność gospodarczą uznaje się każdą działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, wolne zawody, jak i inną działalność zarobkową, która wykonywana jest we własnym imieniu i na własny lub cudzy rachunek, nawet jeśli definicje zawarte w innych ustawach nie zaliczają takich działań jako prowadzenia działalności gospodarczej.

4.Co oznacza pojęcie „przedsiębiorca” w prawie polskim?

Zgodnie z ustawą z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tekst jednolity: Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447, ze zm., dalej „ustawa”), przedsiębiorcą jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna, niebędąca osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną - wykonująca we własnym imieniu działalność gospodarczą. Za przedsiębiorców uważa się także wspólników spółki cywilnej
w zakresie wykonywanej przez nich działalności gospodarczej.Warto przy tym zwrócić uwagę, że w polskim prawie istnieją również inne definicje przedsiębiorcy (m.in. są one zawarte w ustawie Kodeks cywilny czy ustawie o ochronie konkurencji i konsumentów). Jednak wskazane na wstępie definicja jest jedną z podstawowych definicji w polskim systemie prawnym, dlatego to ją przedstawimy w poniższej publikacji.Aby wyjaśnić powyższą definicję należy wskazać, że status przedsiębiorcy może przysługiwać zarówno osobom fizycznym, jak i osobom prawnym oraz jednostkom organizacyjnym niebędącym osobami prawnymi, ale mającym zdolność prawną.Osobą fizyczną – przedsiębiorcą może być każdy człowiek, który ma pełną zdolność do czynności prawnych (tzn. zdolność do samodzielnego składania oświadczeń woli wywołujących skutki prawne). W praktyce może więc być to każdy, kto osiągnął pełnoletniość i nie jest ubezwłasnowolniony.Osobą prawną – przedsiębiorcą mogą być spółki kapitałowe prawa handlowego (spółka akcyjna i spółka z ograniczoną odpowiedzialnością) a także inne osoby prawne (np. spółdzielnie).Natomiast jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej – przedsiębiorcy to przede wszystkim spółki osobowe prawa handlowego (spółka jawna, partnerska, czy komandytowa).

7. Jakie dane (informacje) podlegająwpisowi do CEIDG?

Zgodnie z art. 25 Ustawy wpisowi do CEIDG podlegają następujące dane:

  • firma przedsiębiorcy oraz jego numer PESEL
  • numer identyfikacyjny REGON przedsiębiorcy
  • numer identyfikacji podatkowej NIP
  • informacja o obywatelstwie polskim przedsiębiorcy innych obywatelstwach , które posiada
  • oznaczenie miejsca zamieszkania i adresu,
  • adres do doręczeń przedsiębiorcy oraz adres, pod którym jest wykonywana działalność gospodarcza,
  • jeżeli przedsiębiorca wykonuje działalność poza miejscem zamieszkania - adres głównego miejsca wykonywania działalności i oddziału, jeżeli został utworzony
  • adres poczty elektronicznej przedsiębiorcy oraz jego strony internetowej
  • data rozpoczęcia działalności gospodarczej
  • określenie przedmiotów wykonywanej działalności gospodarczej, zgodnie z Polską Klasyfikacją Działalności (PKD)
  • informacje o istnieniu lub ustaniu małżeńskiej wspólności majątkowej
  • informacje o umowie spółki cywilnej jeśli została zawarta
  • dane pełnomocnika upoważnionego do prowadzenia spraw przedsiębiorcy, jeśli taki istnieje
  • informacja o zawieszeniu i wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej
  • informacja o ograniczeniu lub utracie zdolności do czynności prawnych oraz o ustanowieniu kuratora
  • informacja o ogłoszeniu upadłości z możliwością zawarcia układu, o ogłoszeniu upadłości obejmującej likwidację majątku dłużnika, zmianie postanowienia o ogłoszeniu upadłości z możliwością zawarcia układu na postanowienie o ogłoszeniu upadłości obejmującej likwidację majątku dłużnika i zakończeniu tego postępowania
  • informacja o wszczęciu postępowania naprawczego
  • informacja o zakazie prowadzenia działalności gospodarczej określonej we wpisie do CEIDG.


Poza wyżej wymienionymi wpisowi będą podlegały takie dane jak informacja o zakazie wykonywania określonego zawodu, którego wykonywanie przez przedsiębiorcę podlega wpisowi do CEIDG, informacja o zakazie prowadzenia działalności związanej z wychowaniem, leczeniem, edukacją małoletnich lub z opieką nad nimi, informacja o wykreśleniu wpisu w CEIDG.

10A Czym jest majątek osoby fizycznej jako przedsiębiorcy oraz w jaki sposób odpowiada za zobowiązania?

Osoba fizyczna wpisana do ewidencji działalności gospodarczej odpowiada całym swoim majątkiem za zobowiązania firmy i za zobowiązania osobiste.Wierzyciele mogą żądać egzekucji zarówno:- z przedmiotów, które indywidualny przedsiębiorca nabył w ramach prowadzonej działalności (np. wyposażenie warsztatu, dostawczy) jak i- ze składników prywatnego majątku tego przedsiębiorcy, których nabycie nie pozostaje w związku z prowadzoną działalnością (mieszkanie, biżuteria).

Nie ma przy tym znaczenia, czy przedmioty te zostały nabyte przed, w trakcie czy po zakończeniu prowadzenia działalności gospodarczej. Z całego majątku przedsiębiorcy (firmowego oraz prywatnego) mogą egzekwować swe należności zarówno wierzyciele firmy, jak i wierzyciele osobiści (np. bank w związku z kredytem na zakup mieszkania).Warto też zauważyć, że wierzyciel nie musi podejmować żadnych dodatkowych czynności prawnych, aby prowadzić egzekucję z całego majątku indywidualnego przedsiębiorcy.

10B.Kto odpowiada za zobowiązania spółki cywilnej?

Wspólnicy spółki cywilnej prowadzą działalność gospodarczą również na podstawie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. Ich odpowiedzialność za zobowiązania spółki jest solidarna. Oznacza to, że wierzyciel może żądać zapłaty długu od wszystkich wspólników łącznie jak i od każdego z nich z osobna. Wierzyciel może np. wybrać sobie najzamożniejszego wspólnika i z jego majątku egzekwować cały dług spółki cywilnej. Dług spółki cywilnej obciąża, bowiem każdego z jej wspólników spółki w pełnej wysokości. Rozliczenia między wspólnikami nie wpływają na prawa wierzyciela. Zdarza się, że wierzyciel spółki cywilnej egzekwuje dług tylko od jednego ze wspólników. Wspólnik ten może się oczywiście potem domagać od pozostałych wspólników zwrotu części wyegzekwowanych kwot proporcjonalnie do ich udziału w zyskach i stratach spółki.Wspólnicy spółki cywilnej odpowiadają również całym swoim majątkiem osobistym za zobowiązania spółki. Jednak odwrotnie niż w przypadku indywidualnych przedsiębiorców - zasada ta nie działa automatycznie w drugą stronę. Wykluczona jest bowiem odpowiedzialność całym majątkiem spółki za zobowiązania osobiste wspólnika.Ta forma prawna w większym stopniu chroni majątek przedsiębiorstwa prowadzonego przez wspólników spółki cywilnej. Majątek ten jest wyraźnie wyodrębniony od majątków osobistych jej wspólników.W sytuacji, gdy wierzyciel osobisty wspólnika spółki cywilnej nie może zaspokoić się z majątku osobistego swojego dłużnika, może on wypowiedzieć udział tego dłużnika w spółce.

Aby takie wypowiedzenie było skuteczne, wierzyciel osobisty wspólnika: musi wykazać, że egzekucja z ruchomości wspólnika była w ostatnich 6 miesiącach bezskuteczna; musi uzyskać zajęcie w postępowaniu egzekucyjnym praw przysługujących wspólnikowi na wypadek wystąpienia ze spółki lub jej rozwiązania.

Po upływie okresu tego wypowiedzenia wspólnik występuje ze spółki i otrzymuje (do swojego prywatnego majątku) zwrot majątku, który wniósł do spółki oraz wypłacane są mu ewentualne zyski. Wtedy dopiero z tych majątku może wierzyciel prowadzić egzekucję.w ten sposób jest chroniony jest interes wierzyciela osobistego, ponieważ może zaspokoić się z majątku wspólnika „uwięzionego” wcześniej w spółce cywilnej. Chroniony jest też interes pozostałych wspólników spółki cywilnej, których udziały pozostają nienaruszone.

11A zobowiązania spolki jawnej

Za zobowiązania spółki jawnej odpowiada każdy ze wspólników całym swoim majątkiem bez ograniczeń solidarnie z pozostałymi wspólnikami oraz ze spółką (art. 22 § 2 k.s.h.). Wierzyciel może prowadzić egzekucję z majątku wspólnika w przypadku, gdy egzekucja z majątku spółki okaże się bezskuteczna (31 § 1 k.s.h.). Przepis ten nie stanowi przeszkody do wniesienia powództwa przeciwko wspólnikowi zanim egzekucja z majątku spółki okaże się bezskuteczna (31 § 2 k.s.h.). Z powyżej przytoczonych przepisów wynika, że odpowiedzialność wspólników spółki jawnej jest:

  1. Osobista (wspólnik odpowiada swoim majątkiem)
  2. Nieograniczona (wspólnik odpowiada całym swoim majątkiem teraźniejszym i przyszłym bez ograniczeń)
  3. Solidarna
    Wierzyciel może dochodzić roszczeń przeciwko jednemu dowolnie przez siebie wybranemu, kilku lub wszystkim dłużnikom, bez potrzeby zachowania kolejności w której się zobowiązali, a także w dowolnych częściach. Natomiast wspólnicy, którzy spełnili roszczenie mogą dochodzić zwrotu spełnionego świadczenia od wspólników, którzy w ogóle nie spełnili roszczenia bądź spełnili w mniejszej części.
  4. Subsydiarna
    Wierzyciel może wnieść powództwo przeciwko dowolnemu wspólnikowi lub spółce w dowolnej kolejności. Jednak egzekucję z majątku wspólnika może prowadzić dopiero, gdy egzekucja z majątku spółki okaże się bezskuteczna (odpowiedzialność wspólników jest subsydiarna w zakresie egzekucji).

Ponadto należy pamiętać, że wystąpienie ze spółki nie zwalnia wspólników z odpowiedzialności za jej zobowiązania powstałe przed wystąpieniem. Odpowiedzialność wspólników za zobowiązania spółki istnieje także wówczas, gdy spółka uległa likwidacji. Likwidacja nie stanowi bowiem przeszkody do kierowania roszczeń z tytułu odpowiedzialności za długi spółki przeciwko wspólnikom.

11 C . zobowiązania spolki komandytowej

Spółka komandytowa posiada zdolność prawną – czyli może być podmiotem praw i obowiązków. Dysponuje także własnym (niezależnym od wspólników) majątkiem, co ma bezpośrednie przełożenie na jej odpowiedzialność za zobowiązania. Spółka odpowiada bowiem w pierwszej kolejności swoimi własnymi aktywami (wniesionymi w ramach wkładów i nabytymi w trakcie funkcjonowania). To wobec nich wierzyciel musi skierować swoje roszczenia (w ramach postępowania egzekucyjnego). Dopiero kiedy spółka okaże się niewypłacalna, może zaspokajać swoje roszczenia z majątku wspólników (subsydiarność odpowiedzialności).Podobnie jak wspólnicy spółki jawnej komplementariusze w spółce komandytowej (podobnie jak w spółce komandytowo-akcyjnej) ponoszą pełną i osobistą odpowiedzialność za zobowiązania spółki nie zaspokojone z jej majątku.

ch odpowiedzialność jest solidarna wraz ze spółką i pozostałymi wspólnikami odpowiadającymi za jej zobowiązana. Oznacza to, że wierzyciel może dochodzić spłaty całości roszczenia od wszystkich wspólnie, wybranych jak i od jednego (dowolnego) wspólnika.Wspólnik pozwany z tytułu odpowiedzialności za zobowiązania spółki może przedstawić wierzycielowi zarzuty przysługujące spółce wobec wierzyciela, na równi z tymi przysługującymi mu wobec niego osobiście.W umowie spółki komandytowej konieczne jest określenie sumy komandytowej- czyli górnej granicy odpowiedzialności komandytariuszy za zobowiązania spółki. Wysokość sumy komandytowej nie jest określana w kodeksie spółek handlowych – może więc (w odróżnieniu od kapitału zakładowego spółek kapitałowych) być określona dowolnie. Zazwyczaj określana jest w wysokości równej wartości deklarowanych i wnoszonych wkładów.

Wynika to z faktu, iż każdy wniesiony przez komandytariusza wkład obniża jego odpowiedzialność- także zawsze odpowiada w zakresie różnicy pomiędzy wniesionym wkładem a sumą komandytową. W sytuacji, w której wartość wkładów jest równa lub wyższa od sumy komandytowej – komandytariusze przestaje ponosić odpowiedzialność za zobowiązania spółki (w przypadku pozwania- może podnieść ten fakt jako zarzut- skutecznie odpierając roszczenia wierzyciela spółki,.

23. Na czym polega umowa kredytu bankowego?

Umowa kredytu bankowego - polega na przekazaniu przez bank do dyspozycji kredytobiorcy określonej kwoty pieniężnej na ustalony okres czasu i stanowi ona również o tym, że kredytobiorca zobowiązany jest zwrócić kwotę kredytu wraz z odsetkami. Kredyt musi być wykorzystany zgodnie z przeznaczeniem.

Przedmiotem umowy mogą być tylko środki pieniężne
Umowa jest zawsze odpłatna (odsetki)
Umowa musi być zawarta na piśmie
Kwota kredytu musi być wykorzystana zgodnie z przeznaczeniem
Umowa musi być zawarta na czas określony
Kredytodawca ma prawo sprawdzić, w jaki sposób wykorzystywany jest kredyt
Udzielony kredyt musi być zabezpieczony

Zgodnie z polskim prawem kredytów mogą udzielać wyłącznie banki, oddziały banków zagranicznych, oddziały instytucji kredytowych, spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe lub inne jednostki organizacyjne uprawnione do tego na podstawie ustawy. Innym podmiotom gospodarczym podejmującym się próby oferowania czynności zarezerwowanych dla banków (tj. gromadzenia środków pieniężnych należących do innych podmiotów w celu udzielania kredytów) grozi grzywna do 5 mln PLN lub kara pozbawienia wolności do lat trzech.Stroną dominującą w stosunku kredytowym jest podmiot udzielający kredytu, który określa warunki kredytu i jest uprawniony do kontroli jego wykorzystania oraz uzależnia przyznanie kredytu od zdolności kredytowej (albo posiadania odpowiedniego zabezpieczenia kredytu i posiadania wiarygodnego programu naprawczego, którego realizacja zapewni uzyskanie zdolności kredytowej w określonym czasie), przy czym nie jest zobowiązany do udzielenia kredytu, nawet jeżeli osoba ubiegająca się o kredyt ją posiada.

Przenieś swój blog na Nouw - teraz możesz importować swój stary blog - Kliknij tutaj

Likes

Comments

8.Jakie zasady związane są z wpisem do Krajowego Rejestru Sądowego?

Osoby prawne a także jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, którym ustawa przyznaje zdolność prawną („ułomne osoby prawne”) podlegają obowiązkowemu wpisowi do Krajowego Rejestru Sądowego. Warto wiedzieć kto i kiedy ma obowiązek zgłoszenia podmiotu do KRS oraz jakie to rodzi skutki.Złożenie wniosku do Krajowego Rejestru Sądowego (KRS) jest bardzo ważne. Jeszcze ważniejszy jest moment dokonania wpisu. Z tym bowiem momentem podmioty uzyskują zdolność prawną lub osobowość prawną.

Dzięki wpisowi do KRS organizacja uzyskuje osobowość prawną – oznacza to, że stowarzyszenie/fundacja staje się podmiotem różnych praw i obowiązków i może podejmować czynności prawne, co znacznie poszerza możliwości działania (może np. rozpocząć działalność gospodarczą, podejmować współpracę finansową z administracją, przyjmować darowizny itp.).

  • KRS jest źródłem informacji o organizacjach do niego wpisanych - dzięki temu, że jest rejestrem publicznym i jawnym (każdy ma prawo wglądu do informacji w nim zawartych, chyba, że szczególne przepisy prawa zabraniają ujawniania niektórych danych).
  • W KRS jest zapisywana historia naszej organizacji. Oczywiście nie cała historia, ale pewne ważne informacje np. nazwa organizacji, adres, cele działania czy imiona i nazwiska członków zarządu. Jeśli te informacje się zmieniają, zgłaszamy je do KRS, dzięki temu wiele lat po powstaniu organizacji możemy sprawdzić kto był w pierwszym składzie w zarządu.
  • Z KRS pobieramy odpisy, wyciągi i zaświadczenia, które poświadczają status prawny stowarzyszenia/fundacji i są źródłem informacji o aktualnym stanie organizacji. W praktyce wyciągi/odpisy potrzebne są np. przy składaniu wniosku o dotację, przy zakładaniu konta w banku.

12B. Omów zasady odpowiedzialności za zobowiązania spółki z o.o.

Spółka odpowiada za swoje zobowiązania całym swoim majątkiem, którego jako osoba prawna jest jedynym właścicielem i dysponentem. Nie ma przy tym znaczenia sposób powstania czy zgromadzenia tego majątku: wniesienie w postaci wkładów czy dopłat przez wspólników czy też nabycie w toku prowadzenia przez spółkę działalności.

Jedyne ograniczenie, o jakim można - w pewnym uproszczeniu - mówić, można odnieść do wspólników sp. z o.o. Ewentualna odpowiedzialność spółki z o.o. za swoje zobowiązania nie dotyka bezpośrednio sfery majątkowej jej wspólników. Mogą oni jedynie „stracić" wniesione do spółki wkłady czy ewentualnie inne świadczenia, których spółka nie będzie mogła im zwrócić (dopłaty, pożyczki wspólników).

Nie zawsze natomiast wyłączona jest odpowiedzialność zarządu za zobowiązania spółki, którą kieruje. W niektórych sytuacjach obowiązujące przepisy wprost stanowią, że osoby pełniące funkcje w zarządzie odpowiadają za długi spółki.

Powstanie takiej odpowiedzialności wiąże się z reguły z niedopełnieniem przez członków zarządu sp. z o.o. pewnych aktów staranności, do których jako osoby profesjonalnie sprawujące swój mandat są zobowiązani.

18.Scharakteryzuj umowę leasingu.

Leasing to obco brzmiące angielskie słowo zrozumiałe tylko przez nielicznych, dziś używanym powszechnie w szeroko pojętej działalności gospodarczej. Wiele osób nie do końca pojmuje na czym polega ta forma finansowania działalności gospodarczej, krążą mity na temat leasingu i jego opłacalności , zagrożeń z nim związanych

1. Dotychczasowa definicja leasingu określała go jako: leasing – to forma najmu lub dzierżawy ruchomych środków trwałych lub nieruchomości, stwarzająca przedsiębiorstwu, które ją wykorzystuje, możliwość użytkowania określonych dóbr bez konieczności ich nabycia. Natomiast w nowych przepisach kodeksu cywilnego, obowiązujących od 9 grudnia 2000 roku przez umowę leasingu finansujący zobowiązuje się, w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, nabyć rzecz od oznaczonego zbywcy na warunkach określonych w tej umowie i oddać tę rzecz korzystającemu do używania albo używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony, a korzystający zobowiązuje się zapłacić finansującemu w uzgodnionych ratach wynagrodzenie pieniężne, równe co najmniej cenie lub wynagrodzeniu z tytułu nabycia rzeczy przez finansującego.

Leasing stanowi w państwach wysoko rozwiniętych powszechnie stosowaną formę obrotu gospodarczego oraz metodę lansowania i kredytowania inwestycji. Wykorzystanie leasingu w Polsce wiąże się także z zachodzącymi procesami prywatyzacyjnymi, w szczególności prywatyzacją przedsiębiorstw państwowych.

Istnieje wiele odmian, które są powszechnie przyjmowane i stosowane, ale są też i takie, które powstały na bazie określonych systemów prawnych i tylko tam mają swoją rację bytu.
a) ze względu na ilość podmiotów biorących udział w transakcji, przyjmuje się podział na leasing
pośredni
bezpośredni
b) ze względu na charakter zobowiązań pomiędzy stronami umowy i finansową stroną umów przyjęto podział na leasing
finansowy
operacyjny
c) ze względu na rodzaj przedmiotu leasingu przyjęto podział na leasing
dóbr inwestycyjnych
dóbr konsumpcyjnych
leasing ruchomości i nieruchomości.

25B.(prawo upadłościowe)Jakie są zasady podziału funduszu masy ?

Plan podziału funduszów masy upadłości sporządza i składa sędziemu-komisarzowi syndyk. W planie tym powinny być zawarte określone elementy, takie jak:

  • określenie sumy podlegającej podziałowi,
  • wymienienie wierzytelności i praw osób uczestniczących w podziale,
  • określenie sumy, jaka przypada każdemu z uczestników podziału,
  • wskazanie, które sumy mają być wypłacone, a które i z jakich przyczyn mają być pozostawione w depozycie sądowym,
  • określenie, czy plan podziału jest częściowy czy ostateczny.

Sędzia-komisarz posiada kompetencje aby wnieść do planu poprawki lub polecić syndykowi dokonanie wskazanych przez niego zmian w planie.

W sprawach, w których wierzycielom przysługują wierzytelności zabezpieczone na rzeczy hipoteką, zastawem, zastawem rejestrowym, zastawem skarbowym i hipoteką morską, jak również prawa i roszczenia osobiste ciążące na nieruchomości, użytkowaniu wieczystym, spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu lub statku morskim wpisanym do rejestru okrętowego, syndyk sporządza oddzielny plan podziału sum uzyskanych ze sprzedanych rzeczy lub praw. Do tego planu stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące typowego planu podziału. W planie podziału sumy uzyskanej ze sprzedaży nieruchomości syndyk wymienia dodatkowo prawa oraz prawa i roszczenia osobiste, które wskutek sprzedaży nieruchomości wygasły.

Plan podziału wykonuje się niezwłocznie po jego zatwierdzeniu. Co ważne, wykonanie planu podziału nie może jednak nastąpić przed uprawomocnieniem się postanowienia o ogłoszeniu upadłości. W razie wniesienia zarzutów przeciwko planowi podziału lub zażalenia na postanowienie w sprawie zarzutów, plan wykonuje się tylko w tych częściach, których nie dotyczą żądania zgłoszone w zarzutach lub zażaleniu. W takim przypadku zakres wykonania planu określa sędzia – komisarz.

Likes

Comments

2. Rola zasad ogólnych w postępowaniu administracyjnym

ZASADY OGÓLNE POSTĘPOWANIA ADMINISTRACYJNEGO

Każde postępowanie toczy się w oparciu o pewne zasady. Wyróżniamy takie zasady,które są wspólne dla wszystkich postępowań np. zasada praworządności lub prawdyobiektywnej, a także takie zasady, które są charakterystyczne tylko dla danego postępowania np. domniemanie niewinności w postępowaniu karnym, zasada doboru najłagodniejszych środków egzekucji w postępowaniu egzekucyjnym.

Mamy także grupę zasad, które wynikają wprost z konstytucji np. zasada demokratycznego państwa prawnego, zasada ochrony praw nabytych, zasada nie działania prawa wstecz, równości obywateli wobec prawa, proporcjonalności, subsydiarności,zasada ochrony dóbr osobistych człowieka.

Wyróżniamy także kategorie zasad wynikających

ze standardów europejskich np. zasada

otwartości, zasada postępowania zgodnie z celem aktu prawnego, zasada zaufania do

organów administracji.

Zasady ogólne

są to pewne podstawowe, przewodnie reguły postępowania, którezostały uznane przez ustawodawcę za fundamentalne dla postępowania administracyjnegoi zostały wyodrębnione w Kpa. Zasady te wynikają z przepisów prawa albo stanowiąlogiczną konsekwencję przepisów prawa

Charakter prawny zasad ogólnych

Wyróżniamy 2 rodzaje zasad:

a)zasady postulaty prawa- sformułowane w przepisach prawa, ale nie przewiduje siędla nich instrumentarium prawnego; taki postulat służy tylko interpretacji prawa,może tez pełnić rolę przy wypełnianiu luk w drodze analogii; taką zasadą postulatem była zasada szybkości postępowania przed wprowadzeniem do Kpa

terminów załatwienia sprawy

b)zasady normy prawa -tutaj oprócz samej zasady ustawodawca przewiduje środki

prawne do ich realizacji; naruszenie takiej zasady jest traktowane jako naruszenie

każdej innej normy prawnej zawartej w przepisach

Zasady ogólne postępowania administracyjnego

Mają one charakter norm prawnych, nie są ani wskazówkami ani zaleceniami, muszą być

stosowane na równi z innymi przepisami Kpa.

Zgodnie z orzeczeniem NSA z 1982r. zasady ogólne postępowania administracyjnego sąintegralną częścią przepisów regulujących procedurę administracyjną i są dla organówadministracji wiążące na równi z innymi przepisami tej procedury.

Cechy zasad ogólnych:te przepisy są wyłączone przed nawias całej procedury, ażeby dać do zr

ozumienia,

że są wspólne dla całości postępowania,wynikają wprost z normy prawnej albo są logiczną konsekwencją tej normy,normy te zawarte są w art. 6 – 16, odgrywają rolę polityczną np. zasada uwzględnienia interesu społecznego isłusznego interesu obywateli ,mówiono, że są ważniejsze od innych reguł prawnych z pkt widzenia ocen społeczno – gospodarczych i politycznych

3. Określ przedmiotowy i podmiotowy zakres obowiązywania K.p.a.

Zakres Podmiotowy:

Postępowanie administracyjne w oparciu o Kpa jest prowadzone przez

wszystkie organy administracji publicznej, ale także przez tzw. organy administrujące np.zakłady publiczne, przedsiębiorstwa państwowe i organizacje społeczne.Postępowanie ogólne i postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń może być prowadzone przez or gany zarówno państwowych i komunalnych jednostek organizacyjnych, przez organizacje społeczne, samorząd zawodowy i gospodarczy.

art. 5 par. 2 pkt 5

pojęcie organizacji społecznej – ujęte bardzo szeroko np.organizacje samorządowe np. Izby Rolnicze, Cech

Rzemiosł czy samorządgospodarczy, spółdzielnie i tzw. inne organizacje społeczne (organizacje pożytku

publicznego, Caritas Polska, PCK, Akcja Humanitarna)

Część tych organizacji na mocy przepisów prawa ma przyznane prawo do wydawania

decyzji administracyjnych. Postępowanie w sprawie skarg i wniosków może być prowadzone przez znacznieszerszy krąg organów. Należą do nich wszystkie organy administracji publicznej,organy władzy ustawodawczej, wykonawczej, organy sądownicze np. trybunały, sądy, Najwyższy Sąd Administracyjny, organy kontroli np. NIK, KRRiTV.

Zakres przedmiotowy-Dla określenia przedmiotowego zakresu obowiązywania kodeksu zasadnicze znaczenie ma treść art. 1 pkt1 , zgodnie z którym kodeks normuje postępowanie przed organami administracji publicznej w należących do właściwości tych organów indywidualnych sprawach rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych. Indywidualny charakter sprawy oznacza imiennie określony podmiot oraz konkretność jego praw i obowiązków, o których orzeka się w formie decyzji jako kwalifikowanej postaci aktu administracyjnego.
Przedmiotowy zakres obowiązywania kodeksu obejmuje również postępowanie w sprawach wydawania zaświadczeń ( zaliczane niekiedy do uproszczonego postępowania administracyjnego), przedmiotem regulacji k.p.a. jest również rozstrzyganie sporów o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i organami administracji rządowej, oraz między innymi organami państwowymi i podmiotami, gdy są one z mocy prawa lub na podstawie porozumień powołane do załatwiania spraw.
Kodeks postępowania administracyjnego normuje również postępowanie w sprawach skarg i wniosków przed organami państwowymi, organami jst oraz przed organami organizacji społecznych.

4.Określ zakres znaczeniowy pojęcia organ administracji publicznej.

Organ administracji publicznej – to podmiot, który prowadzi postępowanie, wydaje orzeczenia, posiada obowiązki, jest z mocy prawa powołany do załatwiania spraw w drodze decyzji administracyjnych ( minister, wojewoda, centralne organy administracji rządowej, terenowe organy administracji rządowej ( zespolonej i niezespolonej), organy jednostek samorządu terytorialnego.

5.Wskaż rodzaje właściwości organu administracji publicznej

Właściwość organu – to zdolność do rozstrzygania konkretnej sprawy. Do rozstrzygnięcia może być uprawniony tylko jeden organ.
Organy administracji publicznej przestrzegają z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej.
Właściwość rzeczowa – ustala się ją według przepisów o zakresie działania danego organu.
Właściwość miejscowa - właściwość miejscową organu ustala się:
- w sprawach dotyczących nieruchomości - według miejsca położenia tej nieruchomości, jeżeli nieruchomość położona jest na obszarze dwóch lub więcej organów ( właściwości) – właściwym jest organ, na którego obszarze znajduje się większa część nieruchomości,
- w sprawach dotyczących prowadzenia zakładu pracy – według miejsca, w którym zakład pracy jest, był lub ma być prowadzony,
- w innych sprawach – według miejsca zamieszkania ( siedziby), kraju, a w razie braku miejsca zamieszkania w kraju, według miejsca pobytu strony lub jednej ze stron.
Jeśli nie można ustalić właściwości miejscowej – sprawa należy do organu właściwego dla miejsca, w którym nastąpiło zdarzenie powodujące wszczęcie postępowania, w razie niemożności ustalenia takiego miejsca – do organu właściwego dla obszaru dzielnicy Śródmieście m.st. Warszawy. Nieprzestrzeganie właściwości organu stanowi przesłankę do stwierdzenia nieważności decyzji.

6.. Sposoby wyłączenia pracownika i organu administracji publicznej

Pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie:
- w której jest stroną albo pozostaje z jedną ze stron w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy może mieć wpływ na jego prawa i obowiązki,
- swego małżonka oraz krewnych i powinowatych do II stopnia
- osoby związanej z nim tytułem przysposobienia, opieki lub kurateli,
- w której był świadkiem, biegłym albo był lub jest przedstawicielem jednej ze stron,
- w której brał udział w postępowaniu w niższej instancji w wydaniu zaskarżonej decyzji,
- z powodu której wszczęto przeciw niemu dochodzenie służbowe, postępowanie dyscyplinarne lub karne,
- w której jedną ze stron jest osoba pozostająca wobec niego w stosunku nadrzędności służbowej.
Wyłączony pracownik podejmować może tylko czynności nie cierpiące zwłoki ze względu na interes społeczny lub ważny interes stron.
Organ administracji publicznej podlega wyłączeniu od załatwienia sprawy dotyczącej interesów majątkowych:
- jego kierownika lub osób pozostających z tym kierownikiem w stosunkach ( małżeńskim, krewni, powinowaci do II stopnia)
- osoby związanej z nim tytułem przysposobienia, opieki lub kurateli,
- osoby zajmującej stanowisko kierownicze w organie w organie bezpośrednio wyższego stopnia. Wyłączenie następuje z mocy prawa. Jeżeli wydał decyzję organ wyłączony od załatwienia sprawy – skutkuje to wznowieniem postępowania.

7.Wskaż zakres znaczeniowy pojęcia „strona postępowania”

Zgodnie z brzmieniem art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek.

W myśl przepisu kolejnego stronami mogą być osoby fizyczne oraz osoby prawne, a gdy chodzi o państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne i organizacje społeczne - również jednostki nieposiadające osobowości prawnej.Reklama

Art. 30 k.p.a. uzależnia bycie stroną od dodatkowych przesłanek - od zdolności prawnej oraz zdolności do czynności prawnych, które powinny być ocenianie na gruncie prawa cywilnego, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej.

Osoby fizyczne nieposiadające zdolności do czynności prawnych są zobligowane do działania przez swych ustawowych przedstawicieli. Z kolei strony niebędące osobami fizycznymi działają przez swych ustawowych lub statutowych przedstawicieli. W sprawach dotyczących praw zbywalnych lub dziedzicznych w razie zbycia prawa lub śmierci strony w toku postępowania na miejsce dotychczasowej strony wstępują jej następcy prawni. Ponadto, w sprawach, które dotyczą spadków nieobjętych jako strony działają osoby sprawujące zarząd majątkiem masy spadkowej, a w ich braku - kurator wyznaczony przez sąd na wniosek organu administracji publicznej.

Spółka cywilna nie może być podmiotem praw i obowiązków (brak zdolności prawnej), dlatego też nie może występować w postępowaniu administracyjnym jako strona. Jedynie w sytuacjach szczególnych na spółkę cywilną można nałożyć określone prawa lub obowiązki.

8. Wskaż sposoby dokonywania doręczeń

Organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. Przy doręczeniu obowiązuje zasada domniemania prawidłowości doręczenia ( uważa się, że pismo dotarło do adresata i że zapoznał się on z jego treścią i w konsekwencji na adresacie ciąży konsekwencja braku zastosowania się). Kodeks przewiduje pokwitowanie odbioru pisma przez adresata. Pismo uważa się za doręczone także w dniu odmowy jego przyjęcia. Występuje sposób doręczeń właściwy i zastępczy. Doręczenia właściwe polegają na doręczeniu pisma tej osobie dla której było przeznaczone. Obowiązkiem strony i ich przedstawicieli jest poinformowanie organu o zmianie adresu pod rygorem wywołania skutków prawnych przez doręczenie pisma na dotychczasowy adres. Pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy, lub lokalu administracji publicznej. W razie niemożności doręczenia pisma w taki sposób, można je doręczyć w każdym miejscu, gdzie można adresata zastać. Jednostkom organizacyjnym pisma doręcza się w lokalu ich siedziby do rąk osób upoważnionych do odbioru pism.
Doręczenie zastępcze polega na oddaniu pisma za pokwitowaniem do rąk osoby dorosłego domownika, sąsiada lub dozorcy, jeżeli te osoby podjęły się oddania pisma adresatowi. W razie niemożności doręczenia – pismo powinno być złożone na okres 7 dni w placówce pocztowej lub urzędzie gminy, a zawiadomienie o tym umieszcza się w skrzynce pocztowej adresata ( awizo). Doręczenie będzie skuteczne, gdy adresat odbierze pismo lub upłynie termin 7 dniowy, liczony od dnia następnego po złożeniu pisma. Strony mogą być zawiadamiane o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej przez obwieszczenie lub inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania, jeżeli przepis szczegółowy tak stanowi. W tych przypadkach zawiadomienie bądź doręczenie uważa się za dokonane po upływie 14 dni od dnia publicznego ogłoszenia.

9. Istota i tryb dokonywania wezwań

Organ administracji publicznej może wzywać osoby do udziału w podejmowanych czynnościach i do złożenia wyjaśnień lub zeznań osobiście, jeżeli jest to niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy lub dla wykonania czynności urzędowych. Strona może uczestniczyć w czynnościach osobiście lub przez pełnomocnika. Obowiązek osobistego wstawiennictwa ogranicza się do obszaru gminy lub miasta, w którym osoba wezwana przebywa, lub do sąsiedniej gminy lub miasta. W przypadku, gdy nie jest wymagane osobiste stawiennictwo – organ może zwrócić się do innego równorzędnego sobie organu, by dokonał na użytek postępowania określonej czynności procesowej z udziałem osoby, która zamieszkuje , czy też przebywa na obszarze działania organu wezwanego.
Regułą jest forma pisemna wezwania, które powinno być doręczone adresatowi. Kodeks dopuszcza w przypadkach niecierpiących zwłoki wezwanie telegraficzne lub telefoniczne, a także przy użyciu innych środków łączności. Jeżeli stronę wezwano błędnie bez jej winy – przysługuje jej zwrot kosztów podróży.

10. Formy utrwalania na piśmie czynności postępowania

Protokoły i adnotacje służą utrwaleniu na piśmie czynności podejmowanych w toku postępowania. Protokół sporządza się z każdej mającej istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Okoliczności istotne mają wartość dowodową jedynie, gdy utrwalono je w formie protokołu. Z treści protokołu powinno wynikać kto, kiedy, gdzie i jakich czynności dokonał, kto i w jakim charakterze był przy tym obecny, co i w jaki sposób w rezultacie tych czynności ustalono i jakie uwagi zgłosiły obecne osoby. Protokół powinien być odczytany wszystkim uczestnikom czynności. Rzetelne sporządzenie protokołu służy realizacji dochodzenia prawdy materialnej. Czynności organu, które nie mają istotnego znaczenia dla sprawy powinny być utrwalone w formie adnotacji. Adnotacja to krótka notatka służbowa, uwaga – sporządzona przez pracownika organu bez zachowania określonej formy. Można dokonać jej na podaniu wniesionym przez stronę.

12. Forma i sposób wszczęcia postępowania

Wszczęcie postępowania administracyjnego następuje na wniosek strony lub z urzędu.Organ może wyjątkowo wszcząć postępowanie z urzędu w sprawie, w której wymagany jest wniosek strony, jednakże pod warunkiem, że w toku postępowania otrzyma zgodę na jego kontynuowanie.

W przeciwnym wypadku organ jest zobowiązany postępowanie umorzyć.

W fazie wszczęcia postępowania wykonywane są następujące czynności:

  • Zostaje wniesione podanie lub organ z urzędu wykonuje pierwszą czynność w sprawie.
  • Przeprowadzona jest ocena formalna i procesowa wniesionego żądania. Ocena formalna dokonywana jest tylko w stosunku do postępowania zainicjowanego na wniosek strony i dotyczy spełniania przez podanie wymogów formalnych pisma procesowego, określonych w art. 63, § 1-3a. Ocena procesowa dokonywania jest w obu typach postępowań i polega na badaniu istnienia przesłanek koniecznych do wszczęcia postępowania:

Datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia takiego żądania organowi administracji, natomiast w przypadku wniesienia żądania strony drogą elektroniczną datą tą jest dzień wprowadzenia żądania do systemu teleinformatycznego organu administracji publicznej.

Wniesienie takiego żądania obliguje organ do wydania decyzji, nawet gdy żądanie jest bezzasadne. Przepisy kpa nie określają w sposób jednoznaczny momentu wszczęcia postępowania z urzędu. W orzecznictwie NSA utrwalony został pogląd, że ustalenie daty wszczęcia postępowania zainicjowanego w takim trybie wymaga ustalenia daty pierwszej czynności dokonanej przez organ w danej sprawie, w stosunku do strony postępowania pod warunkiem, że o czynności tej stronę poinformowano. Mniej rozpowszechniony, ale również spotykany w literaturze jest pogląd, że datą wszczęcia postępowania z urzędu jest moment zawiadomienia strony o takiej inicjatywie organu.

13. dowod w kpa

Dowód jest podstawowym instrumentem służącym realizacji postępowania wyjaśniającego. Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny.
Inicjatywa dowodowa należy do organu administracji publicznej, który jest zobligowany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Oznacza to, że ciężar dowodu spoczywa na organie administracyjnym. Nie oznacza to, że strona nie może formułować stosownych wniosków dowodowych. Jest to konsekwencją zasady czynnego udziału stron w postępowaniu.
Reguły:
1.Organ ma pełną swobodę w zakresie dobierania środków dowodowych, w każdym stadium postępowania może zmienić, uzupełnić lub uchylić swoje postanowienie dotyczące przeprowadzenia dowodu.
2.Organ przeprowadzający postępowanie na wezwanie organu właściwego do załatwienia sprawy może z urzędu lub na wniosek strony przesłuchać również nowych świadków i biegłych na okoliczności będące przedmiotem tego postępowania,
3.Fakty powszechnie znane oraz fakty znane organowi z urzędu, nie wymagają dowodu, fakty znane organowi z urzędu, należy zakomunikować stronie,
4.Jeżeli strona żąda przeprowadzenia dowodu, którego przedmiotem jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy – należy takie żądanie uwzględnić.
Strona powinna być zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu ze świadków, biegłych lub oględzin przynajmniej na 7 dni przed terminem. Strona ma prawo brać udział w przeprowadzeniu dowodu, może zadawać pytania świadkom, biegłym i stronom oraz składać wyjaśnienia.

14. Scharakteryzuj podstawowe reguły postępowania dowodowego.

Dowód jest podstawowym instrumentem służącym realizacji postępowania wyjaśniającego. Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny.
Inicjatywa dowodowa należy do organu administracji publicznej, który jest zobligowany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Oznacza to, że ciężar dowodu spoczywa na organie administracyjnym. Nie oznacza to, że strona nie może formułować stosownych wniosków dowodowych. Jest to konsekwencją zasady czynnego udziału stron w postępowaniu.
Reguły:
1.Organ ma pełną swobodę w zakresie dobierania środków dowodowych, w każdym stadium postępowania może zmienić, uzupełnić lub uchylić swoje postanowienie dotyczące przeprowadzenia dowodu.
2.Organ przeprowadzający postępowanie na wezwanie organu właściwego do załatwienia sprawy może z urzędu lub na wniosek strony przesłuchać również nowych świadków i biegłych na okoliczności będące przedmiotem tego postępowania,
3.Fakty powszechnie znane oraz fakty znane organowi z urzędu, nie wymagają dowodu, fakty znane organowi z urzędu, należy zakomunikować stronie,
4.Jeżeli strona żąda przeprowadzenia dowodu, którego przedmiotem jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy – należy takie żądanie uwzględnić.
Strona powinna być zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu ze świadków, biegłych lub oględzin przynajmniej na 7 dni przed terminem. Strona ma prawo brać udział w przeprowadzeniu dowodu, może zadawać pytania świadkom, biegłym i stronom oraz składać wyjaśnienia.

18. Pojęcie i charakter prawny decyzji administracyjnej

Decyzja administracyjna, to podstawowa ( ale nie jedyna) forma załatwienia sprawy, gdyż organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Decyzje rozstrzygają sprawę co do jej istoty w całości lub w części, albo w inny sposób kończą postępowanie w sprawie. Decyzje charakteryzuje czteroprzymiotnikowy charakter: jednostronność, zewnętrzność, konkretność, indywidualność.
Rodzaje decyzji:
-stricte procesowe, 2) konstytutywne, 3) deklaratoryjne, 4) związane – gdy prawo narzuca z góry określony sposób rozwiązania sprawy, jeśli zaistnieje określony stan faktyczny, 5) oparte na uznaniu administracyjnym – gdzie norma prawna stanowiąca podstawę do wydania decyzji pozwala na wybór sposobu rozstrzygnięcia, choć niekiedy może ustanawiać granice tego uznania, 6) decyzje dochodzące do skutku niezależnie od woli adresata ( powołanie do czynnej służby wojskowej) , 7) decyzje dochodzące do skutku zależnie od woli adresata ( np. zmiana nazwiska), 8) decyzje ostateczne, 9) decyzje nieostateczne.
27. Elementy decyzji administracyjnej, składniki dodatkowe.
Decyzja powinna zawierać:
1.oznaczenie organu administracji publicznej
2.datę wydania
3.oznaczenie strony lub stron
4.powołanie podstawy prawnej
5.rozstrzygnięcie
6.uzasadnienie faktyczne i prawne – można odstąpić od uzasadnienia, gdy decyzja uwzględnia w całości żądanie strony
7.pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie
8.podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji
Składniki dodatkowe ( akcesoryjne ) decyzji:
1.nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności
2.warunek ( zdarzenie przyszłe i niepewne)\
3.termin ( zdarzenie przyszłe i pewne), gdy np. jego upływ spowoduje wygaśnięcie decyzji
4.załączniki
5.zlecenie – uzależnienie skutków albo trwania w obrocie prawnym decyzji od podejmowania przez stronę określonych czynności, ewentualnie posiadania przez stronę określonej cechy.

Likes

Comments

Cfggxdhngfyhxdnn

Ffsvhygnk

Fggdfjk

Pozdrawiam serdecznie przyjaciółki przyjeżdżają się że tak późno ale ja uprzedzilas

Likes

Comments