Boğazımda bir el var. Canımı yakıyor‚ nefes almamı engelliyordu. Ölmemi sağlıyordu sanki. Boğazımdaki el gevşedi birden. Bedenim yere düştü. Ruhumdan dökülen çığlıklar canımı yakıyordu. Nefes alamıyordum.

Hayattaydım‚ evet ama nefes almak bana acı veriyordu. Bir nefes daha alırsam tüm duvarlar üstüme yıkılacak gibi hissediyordum. Zihnimde dönüp dolaşan acımasız kelimelerim‚ yüzüme çarpıyordu her zamanki gibi.

Nefes almak zorlaşıyordu. Hayatta kalmak zorlaşıyordu. Ben yalnızım. Şimdi olduğu‚ her zaman olacağı gibi. Ben dünyaya aykırıyım. Ben herkese aykırıyım. Çünkü... Çünküsü yok. Ben sadece herkese ve dünyaya aykırıyım. 

Beni duyuyor musunuz? Sesim yeraltından dışarı çıkıyor mu? Yardım edin. Ne olur ölmeme izin vermeyin. Sesim kısılıyor sanki... Yardıma ihtiyacım varken ben tükeniyorum.
Ölüyorum.
Yok oluyorum.
Bedenim bir geçmişin içine düşüyor
Ve orada kayboluyor.
Zamanın içinde kaybolmuş bir zihin çöküntüsü.


Likes

Comments