Sidan sist har eg hatt både folk frå studiet og studentheimen på besøk i den nye leilegheita. På søndag kom nokre frå studiet på tapas, og kvelden etter inviterte eg nokre frå studentheimen på risengrynsgraut. Eg introduserte dei for både norsk julemusikk og mandel i grauten. Elles brukte eg 50 minutt på å lage snarkokt graut, men det verka ikkje som dei vart særleg overraska over dette. Eg har aldri vore kjend for å vere god på kjøkkenet. Kvelden vart avslutta på jazzklubb.

Under grauten fekk eg endeleg helst på naboen, som har har vindauget sitt vendt mot mitt med nokre få meters mellomrom. Sidan eg ikkje har gardiner har eg sjølvsagt lurt på kven det er kan sjå rett inn på soverommet mitt. Naboen er heldigvis ei koseleg eldre dame, som vinka god natt og smilte varmt til oss då ho kom for å late att skoddene sine. Eg smelta.

I dag er planen å øve til ein eksamen eg har i morgon, i eit fag som krev at ein førebur seg. Sidan dei tidlegare eksamenane kravde minimalt med arbeid er det nesten så eg har gløymt korleis ein går fram for å lære seg vanskeleg stoff. Hittil har eg sovna sittande heile tre gongar, så det spørst om eg ikkje må ta meg ein rusletur i det nye området mitt for å vakne litt.

Bisous!❤

Design bloggen din - velg mellom mange ferdige maler på Nouw, eller lag din egen – pek og klikk - klikk her!

Likes

Comments

November i bileter:

Jardin des Tuileries og utsikt frå Sacré-Coeur

Paris Photo i Grand Palais og Dior i Avenue Montaigne

Rue de Rivoli og julemarknad i Strasbourg

Hilton og Musée de l'Orangerie

Marknad og solnedgang i Ménilmontant


Bisous!❤

Likes

Comments

Då eg ankom studentheimen tidleg i august, hadde eg leita lenge etter kollektiv utan hell. Eg overbeviste meg sjølv om at det heile ville verte mykje enklare då eg kom til Paris og at 11 kvadratmeter og grøne skap var ei midlertideg løysing. Planen var å verte verande månad. Ein månad vart raskt til tre, og ei stund såg det ut til at ein månad kom til å bli til eit heilt halvår.

Omsider fekk eg napp. Eg for på visning i ei utruleg koseleg leilegheit i tiande arrondissement, der det allereie budde ei like koseleg finsk jente. Eg trudde ikkje eg hadde sjanse i havet, men for ein gongs skuld lønte det seg å vere norsk - og for å gjere ei long historie kort: EG HAR ENDELEG FÅTT OPPFYLT DRAUMEN OM PEIS! Ikkje at den funkar, for det gjer dei nemleg ikkje, men guri den er flott å sjå på. Prisen for peis og franske vindauge er rett nok høg, ein god del høgare enn eg trudde i utgangspunktet, men sidan eg har visst korleis eg ville dekorere peishylla mi i årevis allereie, kunne eg ikkje la sjansen gå frå meg.

Elles er leilegheita av høg standard, med velutstyrt og moderne kjøkken og eit stort bad med ein dusj som er større enn badet på studentheimen. Eg trur det er slike ting vanlege folk ser etter. For meg var alt etter peis ein bonus.

Heilt ideelt vert det likevel aldri. Ho eg bur med søv på stua som eg må krysse for å komme til mitt eige soverom, noko som betyr at eg vert nøydd å tilpasse meg. (Her om dagen var det ei frå studentheimen som spurte meg om det er eg som driv å syng så mykje). Heldigvis har eg fått eit veldig godt førsteinntrykk av ho eg kjem til å bu med framover. Elles må eg begynne å lage mine eigne middagar då det ikkje var mogleg å ta med meg kokken frå studentheimen. Det vert truleg mykje suppe framover. I skrivande stund innviar eg kjøkkenet med brød, ost og løksuppe, som diverre manglar vin. Vinflaska eg hadde valt meg ut hamna på fortauet då posen sprakk på veg heim frå butikken.

Denne veka har altså gått flytting, flytting og meir flytting. Ein ting er sikkert: dersom eg skal ha sjans til å få med meg halvparten av styret mitt heim, vert mams og paps nøydde til å komme å hente meg i ein bobil. Det heile tok meg tre smertefulle omgangar med metrobytte og endelause trapper. Sjå føre dykk meg med ein koffert i størrelsen XXXL og ein svær bag på ryggen, opp og ned trapper, på og av metroane. Aldri har eg fått så mange medlidande blikk. Det var ikkje måte på kor mange som ville risikere ryggane sine for å hjelpe ei stakkars jente med ein koffert som var større enn ho sjølv.

Kaldendergåva eg fekk den første desember innehaldt eit vekeblad med Paris-spesial. I reportasjen om "Det hemmelige Paris" har dei skrive om heile tre plassar som ligg like ved leilegheita. Ein av plassane ligg så og seie rett utanfor døra. Området er eg med andre ord veldig nøgd med. Leilegheita ligg eit steinkast unna koselege Canal Saint-Martin og alle dei stilege kafeane og konseptbutikkane som ligg langs kanalen og i sidegatene. Dette er kanskje det området der ein finn flest av dei butikkane og kafeane eg hadde lest om før eg kom til Paris.

I går var eg på Marché aux Fleurs rett ved Notre-Dame og valte meg ut ei plante (hos ei som i følgje bileta på veggen hadde hatt besøk av sjølvaste dronninga av England akkopagnert av François Hollande). Bilete på peishylla fann eg på Marché aux Puces de Saint-Ouen i dag. Det er ein original frå 1950-talet, som viser ein kjole frå Christian Dior.


Bisous!❤

Likes

Comments

​Bisous!❤

Likes

Comments

I helga har vi vore i Strasbourg for å besøke den eldste julemarknaden i Europa, som først vart arrangert så tidleg som i 1570. Vi var ein gjeng på åtte, som leigde eit utruleg flott hus som eg gjerne kunne tenkt meg å bu i endå litt lenger. Vi snakkar jacuzzi, badekar med "stjernehimmel", langbord i heiltre og eit stort kjøkken med skuffer fulle av te og anna som vi kunne forsyne oss av. Mildt sagt luksus sammenlikna med det eg er blitt van med. Gitar var der også.

Fredagskveld fall valet naturleg nok på taco, etterfulgt av nyaste episode med Skam. Det heile vart avslutta med ein tur i jacuzzien. Dagen etter vakna eg til dekka bord og havregraut på menyen.

Laurdagen gjekk til å utforske Strasbourg og julemarknaden som var spredd rundt om kring i byen. Vi var omgidde av fristelsar som crêpe, belgiske vafler, vin chaud og julekaker i alle variantar. Med over 300 boder var der nok å få kjøpt. Kvar ei gate var fylt med lys og dekorasjonar, og på torget stod eit juletre som var så høgt at eg knapt kunne tru at det var mogleg.

På kvelden vart det heimelaga vin chaud med ost og brød


Torget var som tatt ut av Polarekspressen. Eller omvendt.


I Strasbourg sitt tilfelle yter ikkje bileta byen rettferd. Den neste gata var meir imponerande enn den forrige, og kvar ein butikk hadde fylt vindauga med julepynt.


Tronge, julepynta gater som kunne minne om filmkulisser. Nokre gongar var det nesten så eg ikkje kunne tru at det var ekte.



Det vart ei utruleg koseleg første helg i advent. Eg konkluderte med at eg fint kan tilbringe kvar desember framover i denne nærast surrealistiske julebyen. 


Bisous!❤

Likes

Comments


Foreløpig har eg unnagjort to eksamenar som begge kom og gjekk utan noko om og men, og som krevde minimalt med førebuing. Eg kan ikkje akkurat klage på arbeidsmengda, det er heller dei lange skuledagane som stel tid. Då er det deilig at det dei kallar eksamen her nede, krev mindre øving enn ein fleirvalstest på ungdomsskulen. 

Då eg kom heim til studentheimen på tirsdag, sa ho i resepsjonen noko om ein "colis". Eg skjønte fint lite, og endå mindre då ho drog fram ein svær pakke som visstnok skulle vere til meg. Eg skal ærleg innrømme at det vart ein tårevåt seanse då det gjekk opp for meg at dette var ein adventskalender frå familien. Det var ei salig blanding av lykke for at dei hadde tatt seg bryet endå til eg bur så langt unna, og eit veldig sakn. Hadde det vore opp til meg, hadde eg tatt med meg heile gjengen til Paris.

I skrivande stund driv eg og pakkar til ein helgetur til Strasbourg og den eldste julemarknaden i Europa. Det gler eg meg til!

Bisous!❤

Likes

Comments


Bisous!✨​

Likes

Comments

Torsdag ettermiddag gjekk turen til Montmartre etter skulen, for å smake på Beaujolais Nouveau. Dette er ein vin som vert lansert for sal den tredje torsdagen i november, så fort han er ferdig gjæra. Vidare er det ein vin franskmenn ofte hevdar ikkje smaker noko særlig, men som til gjengjeld går rett ned (grunna lavt innhald av tannin), og som dei år på år held fram med å forsyne seg av til langt på natt.

Eg overraska meg sjølv då eg konsumerte store mengder med Camembert og andre eksotiske ostetypar, og attpåtil syntest det var godt. Dette er ein viktig del av integreringa i det franske samfunnet, og dersom ein, som meg, har gitt opp å lære seg språket, er dette ein flott måte å kompensere på.

Dagen etter var eg relativt redusert, og kroppen skreik etter ein tidleg kveld etter å ha kjempa seg gjennom ein lang skuledag. I staden minna eg meg sjølv på ordet franskmenn gjentek i det uendelege; "profitez", og med det tok eg turen til 50-årsfeiringa av organisasjonen til studentheimen. Her samlast bebuarar frå alle dei 12 studentheimane i Paris og omegn, på kjende La Flèche d'Or. Dette er ein gammal togstasjon, som er gjort om til ein utestad.

Då vi spurte ein kelner om næraste karaokebar på torsdag, fekk vi eit detaljert kart i retur. Det er vanskeleg å vite om han var ein smule sjarmert av oss eller dritlei av ein gjeng brautete nordmenn. Til høgre er La Flèche d'Or.

Laurdagen starta med ei visning i tiande, i ei gate som ligg eit steinkast unna Canal Saint-Martin og alle dei stilege butikkane og kafeane ein finn her. Soverommet var som tatt ut av draumane mine; vi snakkar peis og franske vindauge. Eit lite minus er at der berre er dette eine soverommet, og allereie ei som bur her. Dette betyr at ein av oss må sove på sovesofa på stova, som må kryssast for å komme til soverommet. I og med at eg gav uttrykk for at eg helst ønska soverom (og kan betale meir for dette), og at der er eit stort tal andre interesserte, trur eg ikkje eg vert den heldige som får flytte inn, men det er lov å håpe.

Etter å ha besøkt Sacré-Coeur i Montmartre, for eg til syttande arrondissement. I ei sidegate rett ved den svenske kyrkja kjende eg lukta av kanelbollar og oppdaga ein svensk butikk og kafé. Her selde dei svensk godis, matvarer ein ikkje finn her i Frankrike og koseleg svensk julepynt. I den vesle kafeen hadde dei ei bokhylle med svenske bøker og ein gitar. På kjøkkenet i underetasjen stod der brett på brett med nybakte kanelbollar. Det var ei koseleg oppleving å oppdage eit lite stykke "heime" midt i Paris. Tacokrydder var diverre utsolgt, så eg planlegg å ta meg ein tur tilbake når det kjem inn.

På kvelden arrangerte ein frå studiet heimefest. Han bur i eit utruleg koseleg hus og har attpåtil ein liten hage. Det var ein kjekk kveld!


Eg sov over hos Stavangerjentene som diska opp med god frukost dagen etter. Vidare for eg innom Brandy Melville i sekstande arrodissement, for ei "vide-dressing". Helga vart avslutta på kino og eit gjensyn med Harry Potter-universet.


No sit eg på La Recyclerie, også ein tidlegare togstasjon, og drikk verdas beste jus. Då eg kom hit var planen å få gjort litt skulearbeid, men det har det vorte lite av hittil. Seinare vert det tapaskveld!


Bisous!✨

Likes

Comments

Å frivillig stenge seg inne i eit trongt lokale fullt av sveitte folk og skumle maskiner, og attpåtil betale for det, ser ikkje ut til å vere like vanleg her som i Noreg. Allereie før eg kom hit, bestemte eg meg for å droppe heile den trene-på-treningsenter-greia. Noko bør ein likevel gjere for å halde seg sånn nokolunde i form. Eg kom fram til at dersom eg skulle tole å vere i nokon form for fysisk aktivitet, så skulle det jammen vere gøy også. Då eg leitte etter alternativ, fann eg ein danseskule lokalisert i sjølvaste Rue de Temple i Le Marais. Her tilbyr dei timar innanfor blant anna klassisk ballett, hiphop, salsa, tango, magedans, afrikansk dans, yoga og attpåtil song og teater, i salar med namn som Ravel, Debussy, og Bizet. "Feldenkrais" og "Danse Baroque" var også på den lange lista over moglege timar.

Eg har lenge tenkt på å prøve ein time, men hittil har det blitt med tanken. Etter at heisa på studentheimen var ute av stand i nokre dagar, og eg vart tvinga til å gå opp dei 92 trappetrinna til rommet mitt fleire gongar om dagen, blei eg nøydd til å ta eit aldri så lite oppgjer med meg sjølv. Eg, som føretrekk å leve i uvitenheit om kor elendig form eg er i, innsåg at det ikkje er normalt å ha problem med å føre ein samtale opp trappene fordi ein er så grueleg sliten, når ein er tjue år. Sidan eg hiv etter pusten når eg endelig kjem til femte etasje, og har trent omlag ein halv gong sidan byrjinga av juni, bestemte eg meg for at det var på tide å ta grep og sette kursen mot Le Marais og det eg håpte kunne telle som ei treningsøkt.

Diverre valde eg heilt feil time dersom eg ønska å få opp pulsen. Det burde eg kanskje tenkt meg på førehand med tanke på at timen heitte "orientalsk dans". I staden vart det heftig hjernetrim, då bevegelsar som såg grueleg lette ut, viste seg å vere nærast umoglege. At eg slit med høgre og venstre hjalp heller ikkje særleg. Heldigvis var der ei anna som heller ikkje klarte å knekke koda, og vi blei einige om å seie i frå til kvarandre dersom vi bestemte oss for å dra tilbake, då sjølvsagt på ein heilt anna time.

I vindauga kan ein sjå ballettdansarar som sprett fram og tilbake og rundt og rundt så lett som berre det, til levande pianomusikk. Når eg er i området, hender det at eg drar innom, berre fordi det er så koseleg å kike inn vindauga.

Elles har dei pynta studentheimen til jul, og alle rom er dekorert med blinkande lys i alle slags fargar, glitter og julekuler. På kjøkkenet har dei sett opp både juletre med gåver under, og laga til ein peis med julesokkar. Dekorasjonen hamnar definitivt i kategoerien harry, men gjett om eg blei glad då eg kom heim til ein julepynta studentheim.

Bisous!❤

Likes

Comments

Paris Photo er ei årleg hending som samlar besøkande frå store delar av verda i Grand Palais. I år vart det arrangert for tjuande gong, med heile 178 utstillarar. Ein kunne finne galleri frå både New York og København, og bilete av kjende fotografar som Helmut Newton, Annie Leibovitz og Richard Avedon.

Dersom ein vil kjøpe "Le baiser de l'Hôtel de Ville" av Robert Doisneau for å henge opp på stueveggen (det kjende bilete av eit tett omslynga par framføre Hôtel de Ville i Paris), må ein ut med 30.000 euro. For eit bilete av Dior sin Haute Couture-kolleksjon frå 1947, tatt av Patrick Demarchelier, er prisen 23.300 euro. Det vart stilt ut ikoniske bilete av ei rekke kjende fjes (til dømes bilete av Angelina Jolie og Naomi Campbell, tatt av LaChapelle) og historiske bilete (som til dømes "V-J Day in Times Square" av Alfred Eisenstaedt, som også viser eit tett omslynga par, her på Times Square). Elles var der også utstillingar av mindre kjende fotografar.

Biletet til venstre viser prosjektet "Beijing Silvermine". I løpet av sju år har det vorte samla ein halv millon negativer frå eit gjenvinningsannlegg i utkanten av Beijing. Eit utval av desse har vorte framkalla og forstørra, og er i løpet av helga å finne i Grand Palais. Feriebilete med poseringar framføre fossefall og ukjende severdigheiter var gjengangarar. Eit utruleg spennande prosjekt!


Holybelly er ein populær kafé i tiande, som ofte er å finne på lister med anbefalinger over plasser å ete i Paris. Etter Paris Photo møtte eg nokon frå studiet her, og spiste ei kake som hamnar høgt på lista over dei beste kakene eg har smakt.


På kvelden skulle vi til La Bellevilloise, ein utruleg stileg plass som ligg nokre få minutt frå studentheimen. Sidan der ikkje var sitteplassar, enda vi opp på La Maroquinerie som ligg rett ved sida av. Denne kvelden heldt tilfeldigvis Bernhoft konsert i konsertsalen her. Vi vart sitjande i baren til konserten var over, i håp om at han kanskje tok seg ein tur innom då han var ferdig. Diverre fekk vi ikkje sett han, men det vart ein koseleg kveld likevel.

Bisous!❤

Likes

Comments