Header

Bloggutfordring

Usikkerhet. Den, for dei fleste, velkjende kjensla. Den kjensla som sit i brystet, som gneg i magen, og som seier at ein ikkje er god nok. At ein ikkje leverer. At ein ikkje når opp til standarden, til det som blir forventa. Kjensla som stikk gjennom kroppen, og som legg tvil på alt ein vil gjennomføre. Den som får ein til å spørje seg sjølv om ein eigentleg kjem til å få det til. Om ein er god nok.

Usikkerheten er unekteleg ein stor del av det å vere menneske, og den dukkar ofte opp litt for ofte. Den kan vere ein fiende når den blir for stor, når ein mista fullstendig trua på seg sjølv. Likevel kan usikkerheten også vere ein venn. Det går jo stort sett alltid bra, og då blir meistringskjensla endå større når tvilen endeleg kan forsvinne. Når usikkerheten kan forlate kroppen, og ein kan seie seg nøgd. I det minste fram til neste gong ein får ei utfordring sendt sin veg, og usikkerheten
bankar på døra på nytt.

Dette innlegget er ein del av ei bloggutfordring eg er med på. Denne vekas tema er "usikkerhet", og dei andre som er med på utfordringa er:

Lisa Tine Katrine Anniken Ester Maria Benedicte KineJulie

Flytt bloggen din til Nouw - nå kan du importere den gamle bloggen - klikk her!

Likes

Comments

Bloggutfordring

Plutseleg har sommaren meldt sin ankomst i år også, og me har allereie gått nokre dagar ut i den første sommarmånaden. Eg trur dei aller fleste er einige i at det er mykje fint knytt til sommaren, og majoriteten gledar seg til å kjenne solstrålane på kroppen, og til å få den etterlengta sommarferien som endeleg lar ein puste ut. Likevel fins det også sider ved sommartida som er mindre fantastisk, og då siktar eg særleg til heile det velkjende oppstusset rundt sommarkroppen - det som oppstår kvart år, og som blir intensivert ettersom sommaren kjem stadig nærare og antal soldagar aukar. Det har av ein eller annan grunn oppstått ein tanke om at kroppen din må sjå anleis ut om sommaren enn om vinteren, og at berre ein type kropp fell innanfor kategorien "sommarkroppen", eller "bikinikroppen", - den einaste kroppstypen som tilsynelatande er akseptert i badetøy om sommaren. Altfor mange legg seg i hardtrening for å oppnå den omdiskuterte, og til tider uoppnåelege, SK17 - også kjend som sommarkroppen 2017.

Sjølve ordet sommarkropp smakar vondt. Det insinuerer at berre nokre er "gode nok", berre nokre får ta del i den eksklusive klubben som sommarkroppen er. Det tyder eit, for mange urealistisk, mål, eit ideal som samfunnet vil at me skal leve opp til, og som vil utrydde alt av kroppsleg mangfald. Eit ideal som eg er så ufatteleg lei av - lei av at det skal fins ein kropp som du må oppnå for å vere "god nok" til å gå i bikini om sommaren, lei av at det skal eksistere retningslinjer for korleis den "perfekte" kroppen skal sjå ut. Den kroppen som alle tilsynelatande ha for å kunne vise seg utan full påkledning når solstrålane varmar som mest, i alle fall viss ein skal kunne gjere det utan å kjenne på det minste skam og mindreverdskjensle. Den kroppen.

Dei fleste veit dessverre kva kropp det er snakk om, kva urealistisk ideal eg siktar til, fordi me får den trykka opp i ansiktet til alle tider. No som butikkane byrjar å ta inn sommarvarer, og dermed også bikiniar og anna badetøy, blir desse varene også, naturleg nok, i større grad presentert i reklamefilmar og på reklameplakatar. Akkurat dette er ikkje særleg kritikkverdig, og eg har ikkje tenkt å angripe nokon for å reklamere for bikiniar, men eg har tenkt å angripe korleis mange vel å reklamere for bikiniar. For sjølv om det har blitt tatt små steg i riktig retning dei siste åra, så er det kroppslege mangfaldet i slike reklamar verkeleg ikkje representabelt for det mangfaldet som samfunnet består av. Dei kvinnelege modellane på plakatane og i filmane er stort sett tynne, med markerte magemusklar, store puppar, "sprettrumpe" og "thigh gap" (som altså tyder at modellen har mellomrom mellom låra - er det ikkje eigentleg litt sjukt at det er eit eige omgrep for akkurat det?)- ein kropp som i mange tilfeller er retusjert, men som likevel skapar ein idé om korleis ein skal sjå ut for å vere "bra nok".

For å vere på den sikre sida ønskjer eg å understreke eit viktig poeng. Det er ikkje noko gale i det å ha den kroppen som skildra ovanfor. Dersom du har magemusklar, puppar, sprettrumpe og thigh gap så har du all grunn til å vere stolt over kroppen din. Poenget mitt er samtidig at ei jente som ikkje har magemusklar, puppar, sprettrumpe og thigh gap også skal få lov til det. Å vere stolt, altså. Det å vere stolt over kroppen sin, og det å ha ein sommarkropp, skal ikkje vere forbeholdt ei einsleg kroppsgruppe når samfunnet vårt består av så mange forskjellige. Det skal vere rom for alle typar kroppar, både om vinteren og om sommaren. Kropp er topp - både i små bikiniar og i store vinterjakker.

Så kan me ikkje gi oss med denne sommarkroppen no? Denne idealkroppen som kvart år blir eit stressmoment for unge menneske, og eit skambelagt emne for dei som ikkje kjenner seg komfortable i eigen kropp. La oss hylle alle kroppsfasongar, for det viktigaste er ikkje korleis du ser ut, men at kroppen din fungerer. Det er kanskje klisjé å seie, men kroppen din skal ta deg gjennom eit heilt liv, og det viktigaste er at den er sunn og i stand til å gjere nettopp det. Det handlar derimot ikkje om korleis den ser ut utanpå - akkurat det betyr nemleg ingenting i det store og heile. Eg foreslår at me legg det eksisterande konseptet "sommarkropp" daudt, og at me i framtida bestemmer at ein sommarkropp er ein kropp om sommaren - verken meir eller mindre. Alle som har ein kropp, har også ein sommarkropp. Og tek du ein bikini på denne kroppen din, ja, så har du ein bikinikropp også. Simple as that.

God sommar!

Legg ved eit bilete frå solsenga i Las Vegas i 2015. "Den perfekte sommarkroppen" hadde eg verken då eller no, men det skal eg ikkje tenke på i år, det har eg bestemt.

Dette innlegget er ein del av ei bloggutfordring eg er med på. Denne vekas tema er "kroppen", og dei andre som er med på utfordringa er:

Lisa Tine Katrine Anniken Ester Maria Benedicte SunnivaJulie

Likes

Comments

Livet

Natt til i går leverte eg semesterets siste eksamen, og plutseleg var mitt første år på Universitetet i Oslo over. Dette året har gått så utruleg fort, og eg kan nesten ikkje skjønne at om ikkje meir enn eit halvt år så er eg halvvegs i min bachelor. Viss dei andre åra har tenkt å gå like fort som dette har gjort, så er eg ferdig før eg veit ordet av det. Om ikkje lenge har me i tillegg budd eit heilt år i hovudstaden, og byen er ikkje lenger så stor og ukjend som den ein gong var, men har i løpet av desse månadane blitt ein heim. Det siste året har vore veldig fint, og det er nok derfor det har gått så fort óg. Lat oss håpe dei neste åra blir akkurat like bra.

No har eg i alle fall sommarferie, noko som er litt vanskeleg å forstå, men som også er veldig godt. Ferien byrja med ein fin dag i Oslo by, med strålande sol og sommarkjensle. Eg blei med Maria på blomehandling på Frogner, og sjølv om eg var ekstremt lite til hjelp med tanke på at eg kjøper blomane mine på Ikea (og ikkje minst at dei alltid er falske), så var det i alle fall veldig fint der. Ein fin start på ferien.

Sidan sist har eg og Vegard feira 3-årsdag, også. Me pleier alltid å feire årsdagen vår med ein betre middag ute, og denne gongen gjekk turen til restauranten Olivia på Aker Brygge. Der feira me med både god mat og god drikke - akkurat slik me pleier.

I skrivande augeblikk er me derimot verken på Frogner eller på Aker Brygge, men i bilen på veg heim til Sogn. Denne helga passa det ekstra godt med ei langhelg heime, i og med at det er raud dag på mandag, så då gjorde me det. I kveld ventar derfor ein roleg kveld, med taco til middag og godt selskap. God helg!

Likes

Comments

Bloggutfordring, Livet

Her har det vore litt stille sidan sist. Ops. Dei siste dagane har vore travle - me har hatt masse fint besøk, eg har prøvd å jobbe med eksamensoppgåva mi litt av og til (som forresten skal leverast allereie på torsdag, kva skjedde med tida?), det har vore kjempefint sommarvær og på toppen av alt så har eg byrja å bli forkjøla. Me har med andre ord hatt nok å gjere, men det har samtidig vore nokre utruleg fine dagar, og eg kjenner eg gler meg til sommaren etter alt dette fine været. Det å sitje i sofaen på verandaen og kjenne at solstrålane varmar kroppen - det var etterlengta. Og eg må innrømme at det ga meirsmak for både meg og kjærasten, for i går bestilte me oss ein 10 dagars tur til Rhodos i august! Gjett om me gler oss, då. Eg skulle gjerne reist i morgon.

Men - over ei veke har gått sidan førre innlegg, noko som betyr at eg eigentleg er ein dag for sein med innlegget til vekas bloggutfordring, som er kva har du i veska/sekken? (som då eigentleg er førre vekes utfordring). Eg har inga fast veske som eg nyttar, så eg tok ein kikk i sekken min - og ikkje overraskande så inneheldt den nesten berre skulesaker. Det er kanskje ikkje det mest interessante å lese, men her er iallefall ei lita liste over kva studenten hadde i sekken


❤ Ein perm med diverse tekstar og notat

❤ Eit kompendium som høyrer til det siste faget eg har eksamen

❤ Eit pennal

❤ Ein MacBook

❤ Lommebok

❤ Briller

❤ Ekstra markeringstusjar (trengs alltid)

❤Ei flaske med vatn (som eg cirka aldri drikk av, men som eg likevel tek med meg fordi eg drikke meir)

Dei andre som er med i denne bloggutfordringa er:

Lisa Tine Katrine Anniken Ester Maria Benedicte SunnivaJulie

Likes

Comments

Bloggutfordring

Denne vekas ubloggutfordring er 3 bøker du berre MÅ lese, ei utfordring eg til no har klødd meg litt i hovudet av. Då eg var yngre, var eg ekstremt glad i å lese. Det å forsvinne inn i ei bok, inn i ei ny verd med nye menneske og nye hendingar, var noko av det beste eg visste. Eg fekk aldri nok. På den tida gjekk det mykje i hestebøker frå Pennyklubben og diverse bøker i Fantasy-sjangeren, og eg elska det meste. Eg skreiv til og med eigne historier, og drøymde om ein dag å lage mi eiga, lille fantasiverd.

Dei som har fulgt bloggen min ei stund, veit at eg over lang tid har hatt eit mål om å byrje å lese skjønnlitteratur igjen. Eg er på veg, som vil seie at eg har ei bok eg les til ei kvar tid, men det går ekstremt sakte. Etter å ha lest faglitteratur og pensumbøker, klarer eg svært sjeldan å motivere meg sjølv til å lese endå meir, og eg tyr heller til ein serie på TV for avkobling. Eg blir sjølvsagt alltid like irritert på meg sjølv i etterkant, for det er jo ei heilt anna oppleving å lese skjønnlitteratur enn faglitteratur, og det er avslappande å setje seg ned med ei bok og la fantasien og tankane reise avgarde.


Uansett, tilbake til utfordringa og lista mi - her kjem 3 bøker du berre lese. Bøkene er veldig forskjellige, men alle er likevel fine på kvar sine måtar.


1. Harry Potter av J.K. Rowling
Okei, her er eg litt ute og køyrer med tanke på utfordringa, då dette ikkje er ei bok, men ein heil serie. Likevel er det den serien som har gjort mest inntrykk på meg i løpet av mitt 20 år lange liv. Eg kan ikkje hugse når eg byrja å lese desse bøkene, men eg veit at eg var relativt liten, og eg veit også at eg fekk den tredje boka til min 9-årsdag. Eg las bøkene om att og om att, og gjere det endå - karakterane i bøkene kjennest som vennene mine, og fantasiverda kjennest som "heime". Det er heilt rart at nokre bøker kan bli så viktige for eit menneske, men det blei dei faktisk, og alle bøkene har sjølvsagt blitt med meg til Oslo, og står trygt plassert i bokhylla på soverommet.


2. Julemysteriet av Jostein Gaarder
Kvar desember pleidde eg og mamma å lese denne boka, og det gjorde me i ganske mange år, heilt frå eg var lita. Det var ein slags juletradisjon, og eg har i ettertid vurdert å lese den igjen, men så har eg dessverre gløymt det dei siste desembermånadane. Snart skal eg ta opp att tradisjonen, og den dagen eg sjølv får ungar skal eg i alle fall lese denne boka til dei. På Aschehoug sine nettsider står dette om boka:

I en bortgjemt bokhandel finner Joakim en magisk julekalender. Hver dag når han åpner en luke i kalenderen, faller det ut en liten lapp med en fortelling om Elisabeth og hennes reise til Betlehem. Det er en reise gjennom Europa og Lilleasia, men det er også en reise gjennom historien. Hvem har laget den forundelige julekalenderen? Kan de være den mystiske blomsterselgeren på torget? Handler fortellingen på de små papirkappene om Elisabeth, som en gang for mange år siden ble borte for moren sin i julehandelen?


3.Ekstremt høyt og utrolig nært av Jonathan Safran Foer
Denne boka har eg lest ganske nyleg, etter å ha fått den anbefalt av ei venninne, og den er veldig fin. Eg tykkjer måten den er skrive på er heilt unik, og den treff godt hjå den som les. Det er vanskelege kjensler, tankar og sorg som er tema i boka, og som lesar føler ein verkeleg med den vesle guten som er hovudperson. Sjølv om eg ikkje har noko langt forhold til denne boka, slik som med dei andre bøkene, så tykte eg den var verdt å nemne i denne samanhengen, fordi den skil seg ut frå dei fleste andre bøker eg har lest, og fordi eg vil anbefale fleire å lese den. Bak på boka står det:

På telefonsvareren hjemme hos unge Oskar i New York fins det fem meldinger. Alle fra morgenen 11. september 2001. Alle fra hans avdøde far. Romanen er fortellingen om det som skjer i familien etter at tvillingtårnene falt. Men den går også tilbake i tid, til foreldrenes historie og til besteforeldrenes.


Har du nokre bøker å anbefale?

Dei andre som er med i denne bloggutfordringa er:

Likes

Comments

Livet, Oslo

Årets nasjonaldag var så fin. For første gong har eg feira dagen i hovudstaden, og det var ei veldig morosam og anleis oppleving. Dagen starta med champagnefrokost hos Maria, og ein betre start på dagen kunne me ærleg talt ikkje fått. Eg har aldri vore på champagnefrokost før, men det skal eg i alle fall gjere igjen, for det var god stemning frå første sekund. Etter ein fin frokost med fine folk, reiste me ned til sentrum for å gjere det obligatoriske når ein feirar i Oslo, nemleg å vinke til kongen. Det å stå på Slottsplassen med så utruleg mange andre menneske, samtidig som toget gjekk forbi og kongefamilien stod på balkongen og vinka, var så gøy. Plutseleg fekk eg oppleve det eg tidlegare berre har sett på TV, og eg følte meg som verdas stoltaste nordmann der eg stod med bunaden min og norske flagg.

Etter all vinkinga og veivinga med flagg på Slottsplassen, fortsatte me vidare for å finne ein plass å sitte og kjøpe litt drikke. På dette tidspunktet var me litt slitne etter all gåinga og vinkinga, i tillegg til at eg, i god 17. mai-tradisjon, hadde fått gnagsår, så det var veldig fint å sette seg litt ned og la føtne slappe av medan me såg på alle bunads- og dresskledde menneske som feira rundt oss. Etter kvart bevega eg og Vegard oss heimover for eit lite klesskifte og litt avslapping, før me reiste ned i byen igjen for å grille. Altfor snart var feiringa over, og me vendte snuten heimover og forsvann inn i draumeland ganske så fort.


Håpar alle hadde ei strålande fin 17. mai-feiring! Her kjem nokre få bilete frå vår nasjonaldag.

Likes

Comments

Bloggutfordring, Lister

Så var det tid for ei ny bloggutfordring, og i anledning vekas tema, som er prosess, så tenkte eg å skrive ned nokre tips til korleis ein kan komme seg gjennom eksamensperioden. Med tanke på at dette berre er mitt andre semester på universitetet, så er eg ingen ekspert på området, men eg føler eg har lært litt dette første året likevel. Følgande tips vil variere mellom korleis å førebu seg på eksamen, men også korleis å komme seg gjennom eksamenstida utan å miste motet fullstendig, og korleis ein til og med kan kose seg litt inn i mellom. Det er trass alt viktig, det óg.

1. Prøv å få oversikt. Det er ikkje alltid like lett å vite kva som kjem til å dukke opp på eksamen, men min erfaring er at oversikt er essensielt. Det er derimot ikkje alltid like lett å skaffe seg oversikt, men tradisjonelle læringsmetodar, som til dømes tankekart, blir ofte undervurdert og kan vere lure å nytte seg av.

2. Kos deg med litt snacks. Det er lettare både å motivere seg sjølv og å kose seg litt dersom ein har noko god mat eller drikke ved sida av pensumbøkene eller datamaskina. Anten det er sjokolade, kaffi, brus, noko god frukt eller eigentleg kva som helst, så er det alltid fint med litt ekstra lønn når ein har gjort ein god innsats.

3. Bytt miljø. Dette er sjølvsagt berre basert på eigen erfaring, og det fungerer kanskje ikkje for alle - men sjølv tykkjer eg det er kjekkare å variere kvar eg sit og les. Heime, på universitetet, på ein kafé, på biblioteket - eg tykkjer det er mykje hyggelegare og meir motiverande å variere miljøet, enn å sitte å stirre inn i same veggen dag etter dag.


4. Samarbeid med nokon andre. Dersom du kjenner nokon som studerer det same som deg, så er det veldig fint å kunne samarbeide og diskutere pensumet saman med ein annan. Viss ikkje, så kjenner du kanskje nokon andre som studerer noko anna og som også har eksamen i nær framtid, som du i det minste kan dele litt frustrasjon og stress med. Det å få snakke med andre og få vere litt sosial er fint og hjelper på humøret når ein omlag druknar i eksamensstress.

5. Prøv å stress ned. Akkurat dette er lettare sagt enn gjort, men eg trur likevel det er ganske så viktig. Få litt perspektiv, og tenk: "kva er det aller verste som kan skje?" Det å få ein litt dårlegare karakter på eksamen enn det ein kanskje hadde håpa på kan vere veldig kjedeleg, og ein kan føle seg litt mislykka ei lita stund, men dersom ein tenkjer seg om så er det faktisk ikkje verre enn det. Det ordnar seg.

Dei andre som er med i denne utfordringa er:

Lisa Tine Katrine Anniken Ester Maria Mari Benedicte Sunniva

Likes

Comments

Livet, Kragerø

Macbook, pensumbøker, hår som er akkurat litt for skittent, kjærasten sin gensar, joggebukse, Pepsi Max med isbitar, snacks, blyantar, pennar, skrivebøker, markeringstusjar... Eg har offisielt gått inn i den velkjende eksamensbobla igjen - den bobla der du plutseleg innser at det snart er eksamen og at du har litt for mykje igjen å gjere. Den slår aldri feil, ei heller denne gongen. Hadde eg likt kaffi, så hadde eg garantert vore på det stadiet der kaffi går ned på høgkant, om så berre som eit middel for å halde ein våken. Heldigvis/dessverre så likar eg ikkje kaffi, og må ty til alternative midlar, altså Pepsi Max, som er himmelsk og livreddande i slike periodar (og eigentleg generelt i livet).


Forresten - tusen takk for alle gratulasjonar på førre innlegg, både i kommentarfeltet på bloggen, på Facebook, på telefon og ellers. Det varmar, og me blir ekstremt glade og takksame, begge to. Tenk at det fins så mange fine menneske der ute. Og som Vegard sa; "Tenk at alle desse menneska gidd å bry seg om at me er forlova". Det set me stor pris på.

Som de sikkert forstår av første avsnitt, så er ikkje denne jenta noko de vil sjå bilete av i dag - det er like greitt av de får sleppe, tenkjer eg. Likevel så fekk eg ein trang til å stikke innom bloggen her eg sit, mykje for å takke dykk for responsen på førre innlegg, litt for at eg sjølv ynskjer å skrive og fordi bloggen treng ei oppdatering, men også litt fordi eg er prokrastinør på høgt nivå, og fann ut at det å skrive blogg var ein god unnskyldning for ikkje å gjere skulearbeid akkurat no. Akkurat som at ein episode av Say Yes To the Dress var ein god unnskyldning tidlegare i dag. Uansett - eg tenkte eg kunne dele nokre fleire bilete frå helgeturen vår til Kragerø, både fordi eg tykkjer bileta er litt hyggelege, og fordi eg trur det er fint å ha dei her på bloggen, slik at eg kan sjå tilbake på dei når som helst. Enjoy.

Likes

Comments

Bloggutfordring

Vekas bloggutfordring er temaet kjærleik. Då eg først såg temaet, klarte eg ikkje heilt å finne ut korleis eg skulle legge det opp. Kva skulle eg skrive om? Korleis skulle eg skrive det? Eg er av prinsipp ikkje særleg fan av laaange kjærleikserklæringar mellom kjærestar på Internett - det blir for kleint for meg. Både eg og kjærasten er heller tilhengjarar av å seie det me vil seie til kvarandre, andlet til andlet, og ikkje nødvendigvis gjennom Facebook. Uansett - dette problemet angåande kva eg skulle skrive om løyste seg sjølv. Kjærasten tok nemleg ansvar for det, då han fredags kveld, medan me var på helgetur i Kragerø, gjekk ned på kne og spurte om eg ville vere hans for resten av livet.

Som ofte naturleg for jenter (trur eg, i alle fall), så har eg tenkt på denne augeblinken opptil fleire gonger. Korleis det skal bli når eg blir forlova. Korleis kjem eg til å reagere? Eg har tenkt så mange tankar, men likevel hadde eg aldri føresett den reaksjonen som faktisk kom. Det første eg spurte når han stod der på kne, var "er du seriøs?", og så lo og grein eg om kvarandre. Når eg til slutt fekk sagt ja, fekk eg ein god klem medan tårene rann ukontrollert. Så kom skjelvingane - heile kroppen skalv, og det måtte to champagne-glas til før eg fekk kontroll over den igjen.

Eg har alltid trudd forlovelse berre kom til å vere fullstendig lykkerus, og ingenting anna. Sjølvsagt er det mykje lykke, men det er jammen litt skummelt óg. No er det alvor, liksom. No er det ring på fingeren, og plutseleg blei framtida så veldig ekte og så veldig nærme. 20 år gammal og forlova, ein kan jo byrje å lure på kva me driv med. Men Vegard meiner me har peiling, så eg stolar på han. Me har peiling.

For snart 3 år sidan, 31. mai 2014, i eit anna bryllaup, traff eg altså mannen som eg no har sagt ja til. 05.05 blei vår forlovelsesdag. Talet 5 er eit aldri så lite lykketal for oss, blant anna fordi me begge har bursdag 5. februar, så det passar utruleg fint. På sjølve forlovelseskvelden var me begge utruleg overvelda, og gjekk masse rundt på hotellet, kjøpte drinkar og byrja den store ringerunden for å informere dei rundt oss. I går gjekk derimot heile dagen til feiring - den byrja med hotellfrokost, deretter ein tur på spa, så pizza, før me pynta oss og tok ein tur til Kragerø sentrum, der me åt middag og kjøpte litt vin og øl. Me er derimot ikkje dei store festløvene, eg pleier å seie at me er eit par på 70 år, minst, så allereie klokka halv ti sat me i senga på hotellrommet med Lindmo på skjermen. Slik feirar me forlovelse, da.

Så blei det ein aldri så liten kjærleikserklæring likevel. Ja ja, prinsipp er til for å brytast, eller? I dag skal me heim frå vår lille hotellweekend, heim til kvardagen og til det vanlege livet - berre denne gongen med ringar på fingrane. Det blir spennande, samtidig som eg trur det blir veldig likt som det alltid har vore. Me er lykkelege, og litt skremte. Men som sagt - me trur me veit kva me driv med.

Dei andre som er med i denne utfordringa er:

Renate Lisa Tine Katrine Anniken Ester Maria Mari Benedicte Sunniva

Likes

Comments

Bloggutfordring

Då var det tid for eit nytt innlegg i bloggutfordringa eg er med på, og vekas tema er "eg vil bli god på". Så følgjande kjem ei lita liste over nokre ting eg ynskjer eg var flinkare til:

... Å leve i nuet. Akkurat denne er jo eigentleg ein liten klisjé, men eg har tenkt ein del på nettopp dette i det siste, og innsett at eg ikkje alltid er like flink til det. Stort sett ligg eg fleire steg framfor meg sjølv, og tenkjer ofte langt fram i staden for å vere glad for akkurat der eg er no. Blant anna tenkjer eg ofte at eg gleder meg til eksamen er over, eller at eg gleder meg til sommaren, eller eg kan til og med byrje å glede meg til jul allereie no. Så blir eg litt lei meg når eg innser at det er så lenge til. Med andre ord - det å leve i nuet og nyte augneblikket her og no, i staden for å alltid sjå så langt fram i tid, er noko eg kunne blitt ganske mykje bedre på.

... Å ta bilete. Og då meiner eg ikkje nødvendigvis det å bli god på innstillingar og sånn, sjølv om det også er noko eg absolutt ikkje kan og som det sikkert hadde vore moro å kunne, men i dette punktet legg eg hovudsakleg det at eg gjerne skulle tatt fleire bilete. Eg gløymer det alltid bort, av ein eller annan grunn, og sit dermed att med cirka ingen bilete frå hendingar eg gjerne vil hugse. No i helga har eg til dømes tatt svært få bilete, noko eg ikkje innsåg før eg såg gjennom kamerarullen på iPhonen no. Og det er jo så irriterande å i ettertid oppdage dette. Så - fleire bilete.

... Å skrive meir. Både her på bloggen, men også berre bli flinkare til å skrive meir, sånn generelt, som ein hobby. Å skrive er jo noko eg tykkjer er veldig moro, og som eg ynskjer å utvikle meg meir på, så kvifor ikkje setje av litt meir tid til det? I tillegg heng dette også litt saman med mitt neste punkt, som er...

... Å lese meir skjønnlitteratur. Akkurat kor mange gonger eg har nemnt dette på bloggen tidlegare, det anar eg ikkje, men eg klarar aldri å få det skikkeleg til. Å lese skjønnlitteratur er så hyggeleg, men som punktet ovanfor, så er det vanskeleg å setje av tid til det. Det havnar alltid litt for langt nede på prioriteringslista, og akkurat det må gjerast noko med.

... Å stresse mindre og smile meir. Eg vil bli flinkare til å innsjå at ikkje alt er like viktig, og at eg derfor ikkje treng å bruke så mykje energi på det. Av og til er det betre å berre legge det frå seg, prøve å stresse ned og heller smile litt meir.

Dei andre som er med i denne utfordringa er:

Julie Eilén Renate Lisa Tine Katrine Anniken Hanna Ester Maria Mari Benedicte Sunniva

Likes

Comments

Instagram@ingerhelgestad