Livet, Oslo

Oslo, du leverer for tida, altså!

Dei siste dagane kjennest det nesten som om det har vore sommar. Eg har kunne gått ute utan jakke, eg har ete is (som ein jo skal når det er sol) og eg har til og med spelt bordtennis i ein park. Med andre ord, sett bort frå at min første eksamen er om under ein månad, så skulle ein nesten tru det var sommarferie. Bloggen har derimot, som de sikkert ser, blitt andre prioritet i det siste, men slik må det nesten vere når hovudstaden byr på sommarvær i mars. I alle fall sidan det advarast mot at snøen kan komme tilbake allereie til helga - då gjeld det faktisk å nyte medan ein kan. Og det er akkurat det eg gjere. Lat meg presentere nokre stemningsbilete frå dei siste dagane:

Men eg skal ikkje berre snakke om været, sjølv om eg tykkjer det er veldig hyggeleg og sjølv om det nok kjem til å bli eit dominerande tema fram mot sommaren, for eg har nemleg gjort fleire fine ting i det siste enn å sitte og sjå på sola. Det heile byrja på fredag, då eg og Vegard var på opptak av Lindmo. Det var så morosamt, og eg kan ikkje skjønne at me ikkje har gjort det før. Eg har jo nemnt på bloggen tidlegare at me, no som me bur meir sentralt enn me kjem til å bu nokon gong seinare i livet, har bestemt oss for å utnytte det skikkeleg. Og det å reise på opptak av eit TV-program på NRK, det vil eg seie går innunder kategorien "utnytte at ein bur sentralt". Så det blir nok ikkje siste gong me gjere noko slikt. Av frykt for at mobilen skulle ringe under sending skrudde eg den sjølvsagt av, men eg fekk likevel tatt eit aldri så lite bilete før mobilen måtte takke for seg:

Ein skulle kanskje tru at Lindmo toppa helga, men jammen var resten av helga ganske så fin óg. På laurdag reiste eg nemleg til Bø for å besøke dei to fine jentene på biletet under, og det heile resulterte i ei superfin helg. Dette biletet er frå då me tok søndagsfrokosten på kinarestaurant, og eg trur det seier alt om akkurat kor fin helga var. Kinamat til frokost, liksom. Det blir ikkje stort betre.

Så - det var mi helg! Håpar di helg var like fin, og at du har hatt ei fin start på veka. Det har eg hatt, mykje grunna været og nyoppstått lesemotivasjon, og eg håpar resten av veka fortsetter like bra. Me bloggast! Hehe.

Flytt bloggen din til Nouw - nå kan du importere den gamle bloggen - klikk her!

Likes

Comments

Livet, Oslo

By. Menneske over alt. Motorvegar med køar så langt augo kan sjå. Vår og solstrålar som varmar kroppen medan ein ruslar mellom blokkene. Det var dette me la bak oss på fredag, då me sette oss i bilen med kursen mot Sogn. Det er alltid godt med litt avkopling i blant, nokre kontrastar for å krydre kvardagen, og den aller beste kontrasten eg finn, er å reise heim. Heim til bygda mi - til aude landevegar, om lag utan trafikk, og til eit idyllisk landskap, der vinteren endå ikkje har sluppe taket og snøen glitrar i lyset av marssola. Store kontrastar, men eg elskar det.

No er me likevel tilbake i Oslo, og det er fint det óg. Utanfor vindauget er det konstant aktivitet, og ein ser bilar, blokker og menneske uansett kvar ein festar blikket. Sola har forsvunne, men eg lever i håpet om at den snart kjem og helsar på oss igjen. Nokre varme solstrålar hadde vore på sin plass no, då eg for augeblinken sit med ull, joggebukse og hettegensar, men likevel med så kalde fingrar at dei slit med å skrive desse orda. Me pussar opp leilegheita vår, og har foreløpig måtte ta ned den eine panelovnen - noko som merkast på kroppen. No skal eg setje meg under eit teppe og drikke noko varmt.

Håpar de har ein fin dag!


Likes

Comments

Livet, Oslo, Tankar

I dag har eg helsa på sola igjen. Endeleg. Eg må seie det var eit veldig hyggeleg og etterlengta møte. Idet alarmen ringte klokka 8 i dag tidleg, og eg, halvt i draumeland og halvt i den verkelege verda, snudde meg mot vindauget og såg den blå himmelen utanfor, steig humøret mitt fleire hakk. Sidan det har humøret holdt seg der oppe, og eg har brukt dagen på å nyte sola mest mogleg. Saman med cirka alle andre Osloborgarar, sat eg og Maria på kafé og lot solstrålane varme oss så mykje dei kunne. Det var så godt, og eg kjende at inspirasjonen og motivasjonen, som i det siste så smått har glimra med sitt fråvær, smaug seg tilbake i kroppen. Eg byrja i tillegg å glede meg til alt som skal skje framover, og då aller mest til sommaren, som eg innsåg at faktisk ikkje er så altfor langt unna. No er det jo allereie mars, og snart er det april, og så er det mai, og då er sommaren like rundt hjørnet. Og før det skal det vere vår, som jo også er veldig fint. I sommar skal eg ha Oslo-sommar, og eg gler meg til å gå turar i park, ete is, bade, rusle langs gatene i byen og berre nyte hovudstaden. Det skal bli fint. Men først må eg prøve å halde på den nyoppståtte inspirasjonen og motivasjonen ei lita stund til. I tillegg håpar eg sola helsar på oss i Oslo litt oftare framover, og at det gråe været trekk seg tilbake. Det er rart kva litt sol kan gjere med kroppen og sinnet.


Likes

Comments

Livet, Oslo, Tankar

Så mange menneske. Så langt augo kan sjå er det plakatar, parolar, slagord. Folk syng, ropar, klappar og hoiar. Sjølv står eg litt stille, kikkar meg rundt, kjenner meg overvelda, men også veldig glad. Eg visste at kvinnedagen er ei stor markering, men det er så veldig anleis å stå midt opp i det. Midt blant engasjerte kvinner og menn, klare til å feire dei kampane som har blitt kjempa, og kjempe dei kampane som fortsatt står igjen. Sjølv om vinteren nektar å gi heilt slipp på Oslo, og sola som tidlegare skein frå blå himmel har måtte gi tapt for snøbyger i løpet av dagen, har folk heilhjerta fulgt ordtaket "det fins ikkje dårleg vær, berre dårlege klær", og møtt opp likevel. Aldri om litt snø og kulde skal stoppe oss frå å feire kvinnedagen på skikkeleg vis. Kloke kvinner står ved mikrofonen og snakkar til forsamlinga, medan publikum klappar og plystrar. Stemninga er til å ta og føle på.

Etter kvart byrjar menneska å røre på seg. 8.mars-toget i 2017 er i gong, og både kvinner og menn byrjar å bevege seg oppover Oslos gater. Nokon ropar ut slagord, andre syng. Men sjølv om dei aller fleste verkar engasjerte og kampklare, er dei også veldig glade. Alle smiler. Kosar seg. Kjenner på fellesskapet. 

I dag har eg markert kvinnedagen, sånn på "ordentleg", for første gong. Eg har høyrt mange, både kvinner og menn, tale og seie kloke ord, eg har gratulert og blitt gratulert med dagen, eg har stått på Youngstorget i snøvær saman med mange andre oppmøtte og eg har gått i tog. Det kjennes godt å føle at ein har gjort noko, sjølv om det ikkje er stort. For det treng ikkje vere stort. Berre det å tenkje over at det faktisk er den internasjonale kvinnedagen, og reflektere rundt kvifor me fortsatt treng denne markeringa, er viktig. Det er bra. Det skal ikkje meir til.

Så gratulerer med dagen til alle kvinner og menn der ute! Håpar de har hatt ein strålande kvinnedag, og at de har gjort som menneska på Youngstorget; feira dei kampane som har blitt kjempa, og gjort dykk klare til å kjempe dei kampane som står igjen.

Likes

Comments

Tankar

I og med at det er søndag og ski-VM, så reknar eg med at ganske mange såg lagsprinten for menn som gjekk tidlegare i dag. Vanlegvis er eg ikkje så veldig interessert i skisport, og det er ikkje akkurat blant dei temaa eg hadde trudd eg kom til å ta opp på denne bloggen, men etter dette rennet kjenner eg at eg har noko på hjartet. Likevel har eg ikkje tenkt å skrive så mykje om sjølve hendinga, for det får vere som det var og eg har ingen kompetanse til å dømme kva som var feil - det er derimot reaksjonane i etterkant som har vekka meg. For når Dagbladet (og andre aviser for den saks skuld) delte si sak om hendinga på Facebook og vanlege, opprørte, sinte nordmenn som hadde opplevd dagens største katastrofe (at Noreg ikkje fekk gull) kunne la fingrane fly over tastaturet og uttrykke seg fritt - det var først då eg reagerte. Kommentarfelt er noko eg generelt prøver å unngå, nettopp fordi eg 95% av tida blir opprørt og sint, men i dag var det umogleg.

Her er eit par utdrag frå kommentarfeltet under saka på Dagbladet si Facebookside:

"Har ikke sett maken til panikk på en langrennsløper noen gang, kikket skremt bakover konstant. Så ut som et skremt rådyr i billyset når han så finnen komme seilende. Stakkars Klæbo som må gå på lag med en slik klovn.."

"Dette er ikke første gang Emil iversen kløner alt til."

"Sorry, men Iversen dett no på ræva nesten i alle løp han er med i."

"For ei kløne! Amatør! Blir disket og."

No skal det seiast at eg bevisst har valt dei kommentarene eg syns var blant dei verste. Det fins folk som er meir moderate i sine uttalar, og til og med menneske med sympati, sjølv blant skientusiastiske nordmenn som har sett gullet glippe. Men det er altså desse over her eg reagerer på. Menneska i kommentarfeltet var godt i gong med å spreie sine meiningar angåande Iversen allereie før han sjølv hadde fått uttale seg på TV eller før kommentatorane på TV sjølve visste kva dei skulle seie om saka. At menneske her i Noregs land kan bli så sinte på ein stakkars skiløpar som trass alt gjorde sitt beste, det skremmer meg litt. Eg blir sint. La meg forklare kvifor i ei enkel framstilling på tre punkt:

1. Det er eit SKIRENN. Eit skirenn. La det synke inn. Det er lov å bli engasjert i sport på TV, det er lov å skrike og rope, juble og bli skuffa og sint. Men prøv å hald uttalane innanfor husets fire veggar, og særleg dersom ein går til angrep på enkeltpersonar. Er det verkeleg verdt å spreie hat til eit enkelt menneske på Facebook og elles på Internett, på grunn av eit skirenn?

2. Tenk litt over at personen, skiløparen, på TV er eit menneske. Og ikkje berre eit menneske, men eit menneske med internettilgang. Han kan utan problem gå inn på Facebook og lese alle desse kommentarane om seg sjølv, det er ikkje sikkert han treng å oppsøke dei eingong. Slikt dukkar støtt og stadig opp i Facebook-feeden, og det kan ikkje vere særleg kjekt å sjå. Han føler seg heilt sikkert ikkje så bra frå før, og må nok gjennomgå løpet veldig, veldig mange gonger med både trenarar, reportarar og andre løparar, og treng ikkje meiningane til alt av nordmenn der ute som ikkje klarte å styre seg, og som gløymde at det var eit menneske med kjensler dei såg på TV-skjermen.

3. Er du sjølv fullstendig feilfri på jobb? Har du aldri gjort ein einaste feil i ditt yrke? Eg veit iallefall at eg har gjort feil, både i sommarjobbar, på skulen og i studiar, og eg kjem nok til å gjere mange, mange fleire før eg blir pensjonist. Iversen var på jobb og han gjorde ein feil, men tenk om du skulle blitt uthengt på Internett kvar gong du gjorde ein feil på jobben? Det hadde ikkje eg likt, og eg er sjeleglad for at dei feila eg gjorde ikkje blei tatt opp i media, og at eg slapp å bli kalla for ein "klovn" av ukjende menneske i kommentarfeltet.

Så - ver så snill og tenk dykk om før de uttalar dykk i slike situasjonar, særleg viss det omhandlar noko som kan likne personangrep. La det stakkars mennesket få vere litt i fred, og skru på nyhendesendinga og sjå på alt det grusomme som skjer elles der ute i verda. Først deretter kan du spørje deg sjølv om denne mannen faktisk fortener å få alle desse skuldningane berre fordi han datt i eit skiløp, og kanskje gjorde noko som ikkje var heilt etter boka, men som trass alt var eit uhell. Det er medaljar det står om, og eg forstår at det er viktig, men det er faktisk ikkje alt. Livet går vidare. Du som publikum har nok gløymd det til i morgon, men Iversen blir sannsynlegvis prega av dette i lengre tid, og din krasse kommentar om kor dårleg du syns han er, er berre med på å gjere situasjonen verre.

Eg vel å avslutte med eit litt meir idyllisk vinterbilete frå Oslo. Sjå kor fin og harmonisk vinteren kan vere, heilt til sinte nordmenn får tilgong til datamaskiner og kastar seg over ein einsleg skiløpar som gjorde ein feil.

Likes

Comments

Livet, Oslo

Igjen er det mørkt utanfor vindauga - ein ny dag byrjar allereie å gå mot slutten. Langt der nede ligg Oslo by, det store lappeteppet av oransje lys som bryt med den svarte natta. Og er oppe sit eg, i min vanlege posisjon i sofaen, under teppet, og prøver å forstå at enda ein dag er omme. Me er allereie halvvegs i februar, og eg kan ikkje med mitt berre liv forstå at det stemmer. Eg måtte til og med sjekke kalendaren på mobilen før eg skreiv ferdig førre setning, berre for sikkerhets skuld. Snart er det mars, og så er det april, og i april skal eg ha min første eksamen. Var det ikkje nettopp eksamenstid? Eg forstår ikkje.

Så, medan dagane flyr forbi der ute, prøver eg å fly med dei, men klarar det ikkje heilt. Blir alltid liggande nokre dagar bak, kanskje til og med ei veke. Liten og ubetydeleg i den store samanhengen uansett, i det store perspektivet, så sånn sett er det ikkje så farleg heller. At eg ligg nokre dagar bak, meiner eg. Det er nesten litt skummelt å tenkje på akkurat kor lite ein betyr i det store og heile. Kvart einaste lille enkeltmenneske. Livsviktig for dei rundt ein, dei som er glad i ein, men eigentleg tilnærma ubetydeleg for at verda skal gå framover. For kvar dag er det nokon som forsvinn, nokon som ikkje er meir, og verda fortsetter jo likevel. Den stoppar ikkje.

Sidan sist har eg vore i Bø, faktisk. Det var veldig koseleg. Me feira at me begge har blitt 20, og gjorde det på den mest barnslege måten me kunne. Toro-brownies, papp-tallerknar, koppar, lys og ballongar er berre noko av det. Det var ei veldig fin helg. Det er alltid godt med litt distanse til kvardagslivet, litt avveksling. Sjølv om det alltid er godt å komme tilbake til byen min til slutt.

I dag har eg vore på lesedate med Maria, og me valde å starte dagen med vafler. Det kan liksom ikkje slå feil. Etter ein litt for lite produktiv lesedag i går, så var det nødvendig med ein slik start på dagen. Og jammen funka det óg - leserytmen var hundre gonger betre enn i går etter vaffeletinga. Mitt beste lesetips for andre studentar der ute er derfor: et vafler først.

Eg avsluttar med eit bilete av vaflene, medan eg sit her oppe i leiligheta, langt over Oslo, og funderer litt over alt og ingenting. Tenker på at altfor snart er det i morgon, og plutseleg i overmorgon, og så snart er det mars og så plutseleg er det sommar og varmt. Det gler eg meg til, for eg frys av meg alt av kroppsdelar berre eg går ut døra for tida. Ingen fortalte meg at Oslo var så kaldt.

Likes

Comments

Livet, Tankar

Avslapping. Kos. Søvn. Mat. Vin. Badeland. Spa. Boblebad. Danmark. Biljard. Danskebåten. Ballongar. Gratulasjonar.

Då klokka slo tolv natt til søndag, dagen då me begge hadde bursdag, sat eg og Vegard på ein stille og roleg pub i Frederikshavn, der me omlag var dei einaste gjestene. Jøss, tenkjer kanskje du, det var då stusseleg. Men då kan eg fortelje at den første puben me besøkte, måtte me reise frå nettopp fordi det var for mykje folk, for mykje liv og for høg musikk. Ungdommen på tur, sa du? Er dette eit teikn på at ein blir vaksen? På biletet ser de forresten meg, som startar tjueåra med å lære meg å spele biljard.

...Og her ser de Vegard, som briljerer i biljard.

Då me kom heim frå Danskebåten søndagskveld, var me svoltne og klare for middag. Likevel brukte me ca ein og ein halv time på å bestemme kva mat me skulle bestille og kvar me skulle bestille frå, så maten kom ikkje på døra før klokka var slått ti. Sjølv om dagen etter var mandag, og me begge skulle opp tidleg, valde me å gjere det siste bursdagsmåltidet så koseleg som mogleg, så me fylte bordet med ballongar og bursdagspynt, og reiste ned på Mix for å kjøpe muffins. Me putta til og med lys på muffinsane, så dei fungerte fint som bursdagskake.

Dette oppsummerer mykje, men samtidig så lite, av min 20-årsdag. På søndag blei eg offisielt ein del av dei vaksenes rekker. Vel eg å tru sjølv, i alle fall. Det føltest veldig spesielt å seie seg ferdig med tenåra, som jo har vore ein del av meg sidan eg blei 13. No har alderen min plutseleg eit 2-tal først, og eg har gått inn i tjueåra. Og eg meiner sjølv at eg kunne merke det. Kvar gong ein har bursdag, får ein spørsmål om korleis det følest å få ein ny alder, og kvar gong må ein svare at det følest ikkje stort anleis enn det gjorde dagen før. Men denne gongen følte eg faktisk at ting blei litt anleis. At eg blei litt anleis, om enn berre ein bitteliten smule. At eg tok enda eit steg nærare vaksenlivet, eit vaksenliv eg innerst inne aldri trur eg kjem til å nå 100%.

Eg har store forventningar for tjueåra. Eg føler alle seier at ungdomstida og tenåra er dei beste, men det håpar eg ikkje stemmer. For sjølv om tenåra var fine dei óg, så har eg trua på at tjueåra blir enda betre. Og ungdomstid er det vel kanskje fortsatt? No veit eg i det minste nokonlunde kven eg sjølv er, kva eg står for og kva eg vil her i livet - og berre det er jo eit betre utgangspunkt enn kva eg gjekk inn i tenåra med. Samtidig er det vel slik det skal vere, og eg ville ikkje endra på noko som helst, uansett om eg hadde fått sjansen. No er eg klar for tjueåra og alt dei har å by på. Eg håpar det blir bra. Klar, ferdig, GÅ!

Sjølv om det er morosamt å snakke om seg sjølv og sin eigen bursdag, så må eg óg nevne ein annan luring som fekk nytt tal på alderen på søndag - nemleg min kjære sambuar. Typen. Gubben. My man. Takk for at du er den du er, for at du passar på meg og for at du held ut med meg. Eg kunne ikkje hatt det betre. Du veit kva du betyr for meg. Gratulerer med dagen.

Likes

Comments

Livet, Reise

Plutseleg var me ikkje i Noreg lenger! I går kveld pakka me sakene våre, tok t-bana ned til sentrum, streva oss gjennom snøværet (som me ikkje har sett noko til heile vinteren, men som sjølvsagt skulle komme akkurat i går) og spurte meg sjølv opp til fleire gonger kvifor eg ikkje hadde tatt trillekoffert. Til slutt kom me oss likevel fram til Akershusstranda 31, og inn på Stena Saga som skulle ta oss til Frederikshavn.

Gårsdagen bestod hovudsakleg av akkurat det ein tenkjer når nokon seier "danskebåten". Det var live band, dansegolv og bar. Og me kosa oss. Likevel kjende me begge at det til tider var vanskeleg å vere der utan litt ironisk distanse, når ein ser korleis danskebåten verkeleg er akkurat slik ein høyrer. Ein parodi på seg sjølv. Så me kjøpte oss litt å drikke og nachos, og sette oss i eit hjørne i baren for rett og slett å observere litt og sjå på alt som var underhaldande.

Dagen i dag, og eigentleg resten av helga, kjem nok til å bestå av absolutt avslapping. Me skal utforske Frederikshavn, ete masse god mat og teste ut badelandet på hotellet, som er heilt fantastisk fint. Altså, eg blir kanskje 20 år på søndag (hehe), men badeland er fortsatt noko av det kjekkaste eg veit.

Håper alle har det fint!

Likes

Comments

I går bestemte Kyrkjemøtet at likekjønna par skal få gifte seg i kyrkja. Endeleg. Tenk at det skulle ta så lang tid. Tenk at me måtte legge 2016 og så mange fleire år bak oss, og nesten gjennomføre ein heil månad av 2017, før dette skulle bli bestemt. Eit vedtak som for meg, og mange andre, er fullstendig naturleg og eigentleg ikkje er noko spørsmål ein gong. Sjølvsagt skal likekjønna par få gifte seg i kyrkja. Eg skal ikkje insistere på at eg er blant dei ivrigaste kyrkjegåarane, eller blant dei som er sterkast i den kristne trua, men eg er likevel både døypt og konfirmert i kyrkja, og har eit håp om ein gong å få gifte meg der óg. Heldigvis slepp eg no å stå der på det som skal vere blant dei lykkelegaste dagene i livet, og tenkje at eg ikkje hadde fått stått der om personen eg elska var ei jente. Heldigvis kan eg sjå fram til endå fleire bryllaup og feiringar av kjærleiken, uansett kven det måtte vere som elskar kvarandre. Endeleg.

Hurra for kjærleiken.

Likes

Comments

Alarmen skingrar i øyrene mine. Tenk at eg med vilje vel så forferdelege lydar til å helse meg god morgon. Har eg ikkje meir medkjensle med meg sjølv, når eg vel alarmlydar på kvelden? Samtidig veit eg at det er nødvendig, for dei lydane som er overlevbare og som ikkje øydelegg trommehinnene mine, dei våknar eg ikkje av. Og då er liksom poenget litt vekke. Likevel kjennest det som om lyden fangar meg, bind meg fast, og alt eg vil er å komme meg vekk. Kutte taua som held meg til fange. Springe til ein stad der den lyden ikkje fins, og eg kan sove heile dagen. Så, plutseleg, midt i det forvirra mellomstadiet mellom søvn og våken tilstand, innser eg at denne lyden er fullstendig innanfor min kontroll, og eg kan berre skru den av. Eg gløttar så vidt på det eine auget, leitar febrilsk etter mobilen på nattbordet og får til slutt frigjort øyrene mine frå torturen.

Ein halvtime etter at den første alarmen drog meg brutalt ut av søvnen og inn i det verkelege livet, står eg opp. Det tek alltid ein halvtime før kroppen og hjernen min forstår at eg ikkje kan ligge i senga lenger. Eg har som vanleg dårleg tid, men det pleier å gå fint. Eg pleier å rekke det, men eg er fullt klar over at eg kjem til å måtte springe til t-bana. Dette er også, ikkje overraskande, tilfellet i dag, så endå ein halvtime seinare skundar eg meg ut av heisen, ut døra og ned gangvegen, som eg, halvvegs nede, innser at har fryst på og blitt livsfarleg i løpet av natta. Det er mørkt og eg ser ingenting, men idet eg kjenner at føttene nesten forsvinner under meg, er det ikkje så vanskeleg å forstå at det har vore minusgrader i natt. Det skal likevel endå 3-4 nestenfall til, før eg kjem meg heilskinna til stasjonen. Men eg rakk t-bana i dag óg.

På t-bana er det som vanleg stapp fullt med folk, og eg må bane meg ein veg mellom menneske som ikkje alltid er like samarbeidsvillige. Når eg blir vaksen, ønskjer eg meg ein jobb som ikkje inneberer at eg må ta kollektivtrafikk i rushtida, tenkjer eg. Akkurat slik eg pleier å tenkje når eg står på ei stappfull t-bane og eigentleg lengtar tilbake til senga. Eg leitar fram eit sete, og prisar meg lykkeleg for at eg faktisk fann eit. Tanken på å stå heile vegen ned til sentrum, er ikkje særleg tiltalande. Ikkje det at det er så veldig langt, men slikt er eg verkeleg ikkje i humør til om morgonen.

På Stortinget t-banestasjon har begge rulletrappene i retning oppover valt å stoppe. Først skjønnar eg ikkje kvifor alle absolutt insisterer på å opp desse milelange rulletrappene, men så innser eg nederlaget - at rulletrappene faktisk ikkje går. Eg har ikkje noko anna val eg heller. Så eg prøver å ikkje tenke på kor lange desse rulletrappene faktisk er, sjå mest mogleg ned i bakken og tenke at dersom eg ikkje ser mot toppen, så kjem eg dit fortare. Men eg merker fort, at er det ein ting eg verkeleg ikkje har verken humør eller kondis til, så er det at rulletrappene skal stoppe klokka 8 om morgonen. Og i alle fall ikkje på Stortinget t-banestasjon. Det er vel karma eller noko sånn, sikkert.

Endeleg har eg på eit eller anna vis klart å komme meg opp desse morgongretne rulletrappene som ikkje vil fungere, og tuslar etter alle dei andre travle menneska og ut i den kalde morgonlufta. Eg skal møte Maria på ein kafé, og eg skal teste ut ein ny veg som eg trur er mykje raskare å gå. Heldigvis har eg studert kartet, så eg veit akkurat kor eg skal. Nøgd med meg sjølv og førebuingane mine, set eg avgårde saman med ein heil haug andre menneske som tydelegvis skal i same retning. Eg går og går. Og går. Og går. Og tek til slutt opp kartet, berre for å dobbelsjekke, sjølv om eg jo veit at eg er på rett veg. Og innser at eg er heilt på jordet, og må snu og sikkert gå dobbelt så langt som det eg eigentleg hadde planlagt. Karma, sa du?

Dersom det ikkje er klart - eg er ikkje eit særleg morgonmenneske. Likevel er det noko sjarmerande ved det å stå opp tidleg, som gjere at eg vel å setje på alarmen, trass alt. Men akkurat i den augneblinken då eg må risikere livet for å rekke t-bana, og rulletrappene, som er så lange at dei kunne frakta deg opp til månen, har stoppa, så lurer eg verkeleg på kvifor eg ikkje ligg heime og søv. Kvifor eg gidd. Heldigvis er eg elles rimeleg nøgd med livet, så mandagen tok seg kraftig opp, sjølv etter ufrivillig mykje morgontrim. Mykje på grunn av fine folk, og mykje på grunn av denne croissanten over her, som var fylt med sjokolade. Det skal ikkje meir til før mandagen plutseleg blei rimeleg fin. Håper på ein tysdag som er like fin, minus rulletrapper som har stoppa og ein retningssans som ikkje var heilt på mi side. Men helst med sjokoladecroissant.

Likes

Comments

Instagram@ingerhelgestad