Header

Bloggutfordring

Denne vekas ubloggutfordring er 3 bøker du berre MÅ lese, ei utfordring eg til no har klødd meg litt i hovudet av. Då eg var yngre, var eg ekstremt glad i å lese. Det å forsvinne inn i ei bok, inn i ei ny verd med nye menneske og nye hendingar, var noko av det beste eg visste. Eg fekk aldri nok. På den tida gjekk det mykje i hestebøker frå Pennyklubben og diverse bøker i Fantasy-sjangeren, og eg elska det meste. Eg skreiv til og med eigne historier, og drøymde om ein dag å lage mi eiga, lille fantasiverd.

Dei som har fulgt bloggen min ei stund, veit at eg over lang tid har hatt eit mål om å byrje å lese skjønnlitteratur igjen. Eg er på veg, som vil seie at eg har ei bok eg les til ei kvar tid, men det går ekstremt sakte. Etter å ha lest faglitteratur og pensumbøker, klarer eg svært sjeldan å motivere meg sjølv til å lese endå meir, og eg tyr heller til ein serie på TV for avkobling. Eg blir sjølvsagt alltid like irritert på meg sjølv i etterkant, for det er jo ei heilt anna oppleving å lese skjønnlitteratur enn faglitteratur, og det er avslappande å setje seg ned med ei bok og la fantasien og tankane reise avgarde.

Uansett, tilbake til utfordringa og lista mi - her kjem 3 bøker du berre lese. Bøkene er veldig forskjellige, men alle er likevel fine på kvar sine måtar.


1. Harry Potter av J.K. Rowling
Okei, her er eg litt ute og køyrer med tanke på utfordringa, då dette ikkje er ei bok, men ein heil serie. Likevel er det den serien som har gjort mest inntrykk på meg i løpet av mitt 20 år lange liv. Eg kan ikkje hugse når eg byrja å lese desse bøkene, men eg veit at eg var relativt liten, og eg veit også at eg fekk den tredje boka til min 9-årsdag. Eg las bøkene om att og om att, og gjere det endå - karakterane i bøkene kjennest som vennene mine, og fantasiverda kjennest som "heime". Det er heilt rart at nokre bøker kan bli så viktige for eit menneske, men det blei dei faktisk, og alle bøkene har sjølvsagt blitt med meg til Oslo, og står trygt plassert i bokhylla på soverommet.


2. Julemysteriet av Jostein Gaarder
Kvar desember pleidde eg og mamma å lese denne boka, og det gjorde me i ganske mange år, heilt frå eg var lita. Det var ein slags juletradisjon, og eg har i ettertid vurdert å lese den igjen, men så har eg dessverre gløymt det dei siste desembermånadane. Snart skal eg ta opp att tradisjonen, og den dagen eg sjølv får ungar skal eg i alle fall lese denne boka til dei. På Aschehoug sine nettsider står dette om boka:

I en bortgjemt bokhandel finner Joakim en magisk julekalender. Hver dag når han åpner en luke i kalenderen, faller det ut en liten lapp med en fortelling om Elisabeth og hennes reise til Betlehem. Det er en reise gjennom Europa og Lilleasia, men det er også en reise gjennom historien. Hvem har laget den forundelige julekalenderen? Kan de være den mystiske blomsterselgeren på torget? Handler fortellingen på de små papirkappene om Elisabeth, som en gang for mange år siden ble borte for moren sin i julehandelen?


3.Ekstremt høyt og utrolig nært av Jonathan Safran Foer
Denne boka har eg lest ganske nyleg, etter å ha fått den anbefalt av ei venninne, og den er veldig fin. Eg tykkjer måten den er skrive på er heilt unik, og den treff godt hjå den som les. Det er vanskelege kjensler, tankar og sorg som er tema i boka, og som lesar føler ein verkeleg med den vesle guten som er hovudperson. Sjølv om eg ikkje har noko langt forhold til denne boka, slik som med dei andre bøkene, så tykte eg den var verdt å nemne i denne samanhengen, fordi den skil seg ut frå dei fleste andre bøker eg har lest, og fordi eg vil anbefale fleire å lese den. Bak på boka står det:

På telefonsvareren hjemme hos unge Oskar i New York fins det fem meldinger. Alle fra morgenen 11. september 2001. Alle fra hans avdøde far. Romanen er fortellingen om det som skjer i familien etter at tvillingtårnene falt. Men den går også tilbake i tid, til foreldrenes historie og til besteforeldrenes.


Har du nokre bøker å anbefale?

Dei andre som er med i denne bloggutfordringa er:

Flytt bloggen din til Nouw - nå kan du importere den gamle bloggen - klikk her!

Likes

Comments

Livet, Oslo

Årets nasjonaldag var så fin. For første gong har eg feira dagen i hovudstaden, og det var ei veldig morosam og anleis oppleving. Dagen starta med champagnefrokost hos Maria, og ein betre start på dagen kunne me ærleg talt ikkje fått. Eg har aldri vore på champagnefrokost før, men det skal eg i alle fall gjere igjen, for det var god stemning frå første sekund. Etter ein fin frokost med fine folk, reiste me ned til sentrum for å gjere det obligatoriske når ein feirar i Oslo, nemleg å vinke til kongen. Det å stå på Slottsplassen med så utruleg mange andre menneske, samtidig som toget gjekk forbi og kongefamilien stod på balkongen og vinka, var så gøy. Plutseleg fekk eg oppleve det eg tidlegare berre har sett på TV, og eg følte meg som verdas stoltaste nordmann der eg stod med bunaden min og norske flagg.

Etter all vinkinga og veivinga med flagg på Slottsplassen, fortsatte me vidare for å finne ein plass å sitte og kjøpe litt drikke. På dette tidspunktet var me litt slitne etter all gåinga og vinkinga, i tillegg til at eg, i god 17. mai-tradisjon, hadde fått gnagsår, så det var veldig fint å sette seg litt ned og la føtne slappe av medan me såg på alle bunads- og dresskledde menneske som feira rundt oss. Etter kvart bevega eg og Vegard oss heimover for eit lite klesskifte og litt avslapping, før me reiste ned i byen igjen for å grille. Altfor snart var feiringa over, og me vendte snuten heimover og forsvann inn i draumeland ganske så fort.


Håpar alle hadde ei strålande fin 17. mai-feiring! Her kjem nokre få bilete frå vår nasjonaldag.

Likes

Comments

Bloggutfordring, Lister

Så var det tid for ei ny bloggutfordring, og i anledning vekas tema, som er prosess, så tenkte eg å skrive ned nokre tips til korleis ein kan komme seg gjennom eksamensperioden. Med tanke på at dette berre er mitt andre semester på universitetet, så er eg ingen ekspert på området, men eg føler eg har lært litt dette første året likevel. Følgande tips vil variere mellom korleis å førebu seg på eksamen, men også korleis å komme seg gjennom eksamenstida utan å miste motet fullstendig, og korleis ein til og med kan kose seg litt inn i mellom. Det er trass alt viktig, det óg.

1. Prøv å få oversikt. Det er ikkje alltid like lett å vite kva som kjem til å dukke opp på eksamen, men min erfaring er at oversikt er essensielt. Det er derimot ikkje alltid like lett å skaffe seg oversikt, men tradisjonelle læringsmetodar, som til dømes tankekart, blir ofte undervurdert og kan vere lure å nytte seg av.

2. Kos deg med litt snacks. Det er lettare både å motivere seg sjølv og å kose seg litt dersom ein har noko god mat eller drikke ved sida av pensumbøkene eller datamaskina. Anten det er sjokolade, kaffi, brus, noko god frukt eller eigentleg kva som helst, så er det alltid fint med litt ekstra lønn når ein har gjort ein god innsats.

3. Bytt miljø. Dette er sjølvsagt berre basert på eigen erfaring, og det fungerer kanskje ikkje for alle - men sjølv tykkjer eg det er kjekkare å variere kvar eg sit og les. Heime, på universitetet, på ein kafé, på biblioteket - eg tykkjer det er mykje hyggelegare og meir motiverande å variere miljøet, enn å sitte å stirre inn i same veggen dag etter dag.


4. Samarbeid med nokon andre. Dersom du kjenner nokon som studerer det same som deg, så er det veldig fint å kunne samarbeide og diskutere pensumet saman med ein annan. Viss ikkje, så kjenner du kanskje nokon andre som studerer noko anna og som også har eksamen i nær framtid, som du i det minste kan dele litt frustrasjon og stress med. Det å få snakke med andre og få vere litt sosial er fint og hjelper på humøret når ein omlag druknar i eksamensstress.

5. Prøv å stress ned. Akkurat dette er lettare sagt enn gjort, men eg trur likevel det er ganske så viktig. Få litt perspektiv, og tenk: "kva er det aller verste som kan skje?" Det å få ein litt dårlegare karakter på eksamen enn det ein kanskje hadde håpa på kan vere veldig kjedeleg, og ein kan føle seg litt mislykka ei lita stund, men dersom ein tenkjer seg om så er det faktisk ikkje verre enn det. Det ordnar seg.

Dei andre som er med i denne utfordringa er:

Lisa Tine Katrine Anniken Ester Maria Mari Benedicte Sunniva

Likes

Comments

Livet, Kragerø

Macbook, pensumbøker, hår som er akkurat litt for skittent, kjærasten sin gensar, joggebukse, Pepsi Max med isbitar, snacks, blyantar, pennar, skrivebøker, markeringstusjar... Eg har offisielt gått inn i den velkjende eksamensbobla igjen - den bobla der du plutseleg innser at det snart er eksamen og at du har litt for mykje igjen å gjere. Den slår aldri feil, ei heller denne gongen. Hadde eg likt kaffi, så hadde eg garantert vore på det stadiet der kaffi går ned på høgkant, om så berre som eit middel for å halde ein våken. Heldigvis/dessverre så likar eg ikkje kaffi, og må ty til alternative midlar, altså Pepsi Max, som er himmelsk og livreddande i slike periodar (og eigentleg generelt i livet).


Forresten - tusen takk for alle gratulasjonar på førre innlegg, både i kommentarfeltet på bloggen, på Facebook, på telefon og ellers. Det varmar, og me blir ekstremt glade og takksame, begge to. Tenk at det fins så mange fine menneske der ute. Og som Vegard sa; "Tenk at alle desse menneska gidd å bry seg om at me er forlova". Det set me stor pris på.

Som de sikkert forstår av første avsnitt, så er ikkje denne jenta noko de vil sjå bilete av i dag - det er like greitt av de får sleppe, tenkjer eg. Likevel så fekk eg ein trang til å stikke innom bloggen her eg sit, mykje for å takke dykk for responsen på førre innlegg, litt for at eg sjølv ynskjer å skrive og fordi bloggen treng ei oppdatering, men også litt fordi eg er prokrastinør på høgt nivå, og fann ut at det å skrive blogg var ein god unnskyldning for ikkje å gjere skulearbeid akkurat no. Akkurat som at ein episode av Say Yes To the Dress var ein god unnskyldning tidlegare i dag. Uansett - eg tenkte eg kunne dele nokre fleire bilete frå helgeturen vår til Kragerø, både fordi eg tykkjer bileta er litt hyggelege, og fordi eg trur det er fint å ha dei her på bloggen, slik at eg kan sjå tilbake på dei når som helst. Enjoy.

Likes

Comments

Bloggutfordring

Vekas bloggutfordring er temaet kjærleik. Då eg først såg temaet, klarte eg ikkje heilt å finne ut korleis eg skulle legge det opp. Kva skulle eg skrive om? Korleis skulle eg skrive det? Eg er av prinsipp ikkje særleg fan av laaange kjærleikserklæringar mellom kjærestar på Internett - det blir for kleint for meg. Både eg og kjærasten er heller tilhengjarar av å seie det me vil seie til kvarandre, andlet til andlet, og ikkje nødvendigvis gjennom Facebook. Uansett - dette problemet angåande kva eg skulle skrive om løyste seg sjølv. Kjærasten tok nemleg ansvar for det, då han fredags kveld, medan me var på helgetur i Kragerø, gjekk ned på kne og spurte om eg ville vere hans for resten av livet.

Som ofte naturleg for jenter (trur eg, i alle fall), så har eg tenkt på denne augeblinken opptil fleire gonger. Korleis det skal bli når eg blir forlova. Korleis kjem eg til å reagere? Eg har tenkt så mange tankar, men likevel hadde eg aldri føresett den reaksjonen som faktisk kom. Det første eg spurte når han stod der på kne, var "er du seriøs?", og så lo og grein eg om kvarandre. Når eg til slutt fekk sagt ja, fekk eg ein god klem medan tårene rann ukontrollert. Så kom skjelvingane - heile kroppen skalv, og det måtte to champagne-glas til før eg fekk kontroll over den igjen.

Eg har alltid trudd forlovelse berre kom til å vere fullstendig lykkerus, og ingenting anna. Sjølvsagt er det mykje lykke, men det er jammen litt skummelt óg. No er det alvor, liksom. No er det ring på fingeren, og plutseleg blei framtida så veldig ekte og så veldig nærme. 20 år gammal og forlova, ein kan jo byrje å lure på kva me driv med. Men Vegard meiner me har peiling, så eg stolar på han. Me har peiling.

For snart 3 år sidan, 31. mai 2014, i eit anna bryllaup, traff eg altså mannen som eg no har sagt ja til. 05.05 blei vår forlovelsesdag. Talet 5 er eit aldri så lite lykketal for oss, blant anna fordi me begge har bursdag 5. februar, så det passar utruleg fint. På sjølve forlovelseskvelden var me begge utruleg overvelda, og gjekk masse rundt på hotellet, kjøpte drinkar og byrja den store ringerunden for å informere dei rundt oss. I går gjekk derimot heile dagen til feiring - den byrja med hotellfrokost, deretter ein tur på spa, så pizza, før me pynta oss og tok ein tur til Kragerø sentrum, der me åt middag og kjøpte litt vin og øl. Me er derimot ikkje dei store festløvene, eg pleier å seie at me er eit par på 70 år, minst, så allereie klokka halv ti sat me i senga på hotellrommet med Lindmo på skjermen. Slik feirar me forlovelse, da.

Så blei det ein aldri så liten kjærleikserklæring likevel. Ja ja, prinsipp er til for å brytast, eller? I dag skal me heim frå vår lille hotellweekend, heim til kvardagen og til det vanlege livet - berre denne gongen med ringar på fingrane. Det blir spennande, samtidig som eg trur det blir veldig likt som det alltid har vore. Me er lykkelege, og litt skremte. Men som sagt - me trur me veit kva me driv med.

Dei andre som er med i denne utfordringa er:

Renate Lisa Tine Katrine Anniken Ester Maria Mari Benedicte Sunniva

Likes

Comments

Bloggutfordring

Då var det tid for eit nytt innlegg i bloggutfordringa eg er med på, og vekas tema er "eg vil bli god på". Så følgjande kjem ei lita liste over nokre ting eg ynskjer eg var flinkare til:

... Å leve i nuet. Akkurat denne er jo eigentleg ein liten klisjé, men eg har tenkt ein del på nettopp dette i det siste, og innsett at eg ikkje alltid er like flink til det. Stort sett ligg eg fleire steg framfor meg sjølv, og tenkjer ofte langt fram i staden for å vere glad for akkurat der eg er no. Blant anna tenkjer eg ofte at eg gleder meg til eksamen er over, eller at eg gleder meg til sommaren, eller eg kan til og med byrje å glede meg til jul allereie no. Så blir eg litt lei meg når eg innser at det er så lenge til. Med andre ord - det å leve i nuet og nyte augneblikket her og no, i staden for å alltid sjå så langt fram i tid, er noko eg kunne blitt ganske mykje bedre på.

... Å ta bilete. Og då meiner eg ikkje nødvendigvis det å bli god på innstillingar og sånn, sjølv om det også er noko eg absolutt ikkje kan og som det sikkert hadde vore moro å kunne, men i dette punktet legg eg hovudsakleg det at eg gjerne skulle tatt fleire bilete. Eg gløymer det alltid bort, av ein eller annan grunn, og sit dermed att med cirka ingen bilete frå hendingar eg gjerne vil hugse. No i helga har eg til dømes tatt svært få bilete, noko eg ikkje innsåg før eg såg gjennom kamerarullen på iPhonen no. Og det er jo så irriterande å i ettertid oppdage dette. Så - fleire bilete.

... Å skrive meir. Både her på bloggen, men også berre bli flinkare til å skrive meir, sånn generelt, som ein hobby. Å skrive er jo noko eg tykkjer er veldig moro, og som eg ynskjer å utvikle meg meir på, så kvifor ikkje setje av litt meir tid til det? I tillegg heng dette også litt saman med mitt neste punkt, som er...

... Å lese meir skjønnlitteratur. Akkurat kor mange gonger eg har nemnt dette på bloggen tidlegare, det anar eg ikkje, men eg klarar aldri å få det skikkeleg til. Å lese skjønnlitteratur er så hyggeleg, men som punktet ovanfor, så er det vanskeleg å setje av tid til det. Det havnar alltid litt for langt nede på prioriteringslista, og akkurat det må gjerast noko med.

... Å stresse mindre og smile meir. Eg vil bli flinkare til å innsjå at ikkje alt er like viktig, og at eg derfor ikkje treng å bruke så mykje energi på det. Av og til er det betre å berre legge det frå seg, prøve å stresse ned og heller smile litt meir.

Dei andre som er med i denne utfordringa er:

Julie Eilén Renate Lisa Tine Katrine Anniken Hanna Ester Maria Mari Benedicte Sunniva

Likes

Comments

I skrivande augeblikk sit eg på bussen på veg mot Bergen. Etter innlevering av eksamen i går, sette eg og kjærasten oss i bilen med kursen for Sogn, og etter ei natt heime er eg altså på veg mot Bergen. Der skal eg besøke nokre fine venninner, og det er gode utsikter til ei strålande helg.

Er det noko som er fint, så er det å sitte på buss. Og i bil, for den saks skyld. For mange høyrest sikkert den lange reisa ovanfor her dødskjedeleg ut, men for meg er det perfekt. Eg er aldri så roleg, både i kropp og sinn, som når eg sit i buss eller bil og berre ser verda forsvinne forbi der ute. Heilt sidan eg var lita har eg likt det, og den dag i dag er ein køyretur noko av det koselegaste eg veit. Med musikk på øyrene lar eg tankane mine vandre utan stopp, og kuttar ut verda ei lita stund. Det er nesten litt terapeutisk.

Biletet over her er tatt på veg over Hemsedalsfjellet i går, i strålande vær, med sol og blå himmel mot eit kvitt vinterlandskap. Det er slikt ein blir roleg av. No skal eg fortsette å nyte dei siste to timane med terapeutisk busstur, før eg er framme i Bergen. Eg skal fortsette å høyre på spelelisa mi, som eg sikkert har høyrt tre gonger allereie, eg skal kjenne sola varme gjennom vindauget og eg skal la tankane mine fly avgårde igjen.

Kva gjer de på i dag? Håpar de har ein fin fredag!

PS: Dette er forresten eit bilete av den nye sofakroken vår på verandaen i Oslo. Ny favorittplass det der, altså - den sofaen er så mjuk at eg kan sitte i den for alltid. I tillegg har me brukt over 1000 kroner på Ikea i falske blomar, så no har me også litt fargar der ute. Viss du lurer på kvifor me kjøper falske planter, så er det rett og slett fordi ingen av oss har grønne fingrar i det heile tatt, og ekte blomar hadde døydd etter sånn cirka ein dag. Derfor.

Likes

Comments

Tankar, Bloggutfordring

Eg har meldt meg på ei bloggutfordring! Tjohei. Det er vel ikkje akkurat ein hemmelegheit at motivasjonen og inspirasjonen har stått litt i ro dei siste vekene, så eg tenkte at dette var ein fin måte å få i gang dei kreative prosessane i hjernen på. Dermed skal eg no kvar veke framover skrive eit innlegg om eit bestemt tema, og denne vekas tema er blanke ark.

Eg trur nok orda "blanke ark" gir dei fleste assosiasjonar til nye moglegheiter. Til ein ny start, og ein sjanse til å legge litt av det gamle bak seg. Forandring. Forandring fryder, seiast det, men eg har alltid hatt eit litt ambivalent forhold til forandring og nye startar. Eg tykkjer ikkje alltid det fryder like mykje, samtidig er det ein viss fridom knytt til det å kunne nullstille seg sjølv og livet (i alle fall til ein viss grad). Når eg ser tilbake, har eg nok aldri vore så nervøs som dei gongane eg har starta med blanke ark. Når eg byrja på ungdomsskulen, når eg byrja på vidaregåande, når eg flytta på hybel, når eg flytta til Oslo og når eg byrja på universitetet - spennande, sjølvsagt, men samtidig det skumlaste eg har gjort.

Heilt blanke ark er nok ikkje min preferanse. Eg likar at arka har litt farge på seg, nokre konturar av kva det skal bli. Litt tryggleik, slik at det ikkje berre er mitt ansvar å få det til å sjå bra ut til slutt. Eg har aldri vore noko særleg god til å teikne, det har aldri vore mitt talent. Samtidig har eg så lenge eg kan hugse vore misunnleg på dei som kan det, og på dei som får det til. Fargelegging er kanskje meir mi greie - der har eg strekar å forholde meg til, samtidig som eg kan sprite teikninga opp med mine eigne fargar, og få det til å bli slik som eg vil. Visse rammer som eg må halde meg innanfor, rutinar i livet som eg treng for å henge med, det er nok viktig for meg slik at eg kan nytte dei fargane eg vil elles, for å få det akkurat slik eg ynskjer.


Mitt største blanke ark nokon sinne, var nok når me pakka sakene våre og flytta til Oslo. Då var arket mitt om lag så blankt som det kan bli, med ny by, ny leilegheit, ny skule og berre nye menneske. Alt forandra seg, og eg hugsa eg følte meg så uendeleg liten som liksom skulle starte eit liv her, i hovudstaden. Likevel hadde eg ein ting, noko som gjorde at arket mitt ikkje var fullstendig blankt, som gav meg tryggleik og som gav arket mitt konturar som eg kunne teikne etter - kjærasten min. Det var fint å vere to om denne nye teikninga som skulle bli livet vårt, fint å vere to som skulle utforme alt dette nye, og flaks for meg, så er kjærasten min veldig flink til å teikne.

Apropos blanke ark - i morgon er det eksamen, og sjølv om det ikkje er ein nullstilling av verken meg sjølv eller livet, så er eksamen rangert som nummer to på lista over "skumle ting som involverer blanke ark". Sjølv om oppgåva eg får er konturar og skal guide meg til kva eg skal fylle arka mine med, så er det noko med det at nokon skal evaluere alt sammen til slutt. Det er ikkje lenger berre snakk om at eg skal vere nøgd med resultatet av dei blanke arka mine, men plutseleg skal ein annan part vere nøgd óg. Eg kan ikkje berre fylle dei med dei fargane eg likar best, eg må sørge for at sensor likar dei óg. Så no skal eg tilbake til skulebøkene, og prøve å faktisk komme meg gjennom pensum i løpet av dagen. Håpar de har ein fin søndag der ute!


Dei andre som er med i denne utfordringa er:

Julie Eilén
Renate Lisa Tine Katrine Anniken Hanna Ester Maria Mari Benedicte Sunniva



Likes

Comments

Livet, Påskeferie

Hei!

Jøss, her har det vore stille i det siste. Vanlegvis prøver eg å unngå at det går meir enn ei veke mellom kvar post, men så var det plutseleg påskeferie og då gjekk det fort ei veke til. Men det går bra - no er eg tilbake! I skrivande stund sit eg heime i Oslo ved skrivepulten ved vindauget og ser på utsikten, medan pensumbøkene nesten skrik etter meg. Kvardagen kom plutseleg og slo meg hardt i andletet då eg innsåg at eg har første heimeeksamen på mandag og ikkje er heilt førebudd. Eg har jo eigentleg visst om dette lenge, men samtidig har eg no i påska vald å fortrenge det faktum at eg studerer, og dermed heller ikkje tenkt noko særleg på eksamen. Akkurat det var jo eigentleg ganske fint, heilt til eg havna i tidsklemma. Heldigvis jobbar eg stort sett bra under press, så eg satsar på at kjem meg heilskinna gjennom denne gongen òg.

Eg tok meg som sagt ein liten påskeferie, og den blei veldig fin. Masse avslapping, masse fine folk og masse god mat oppsummerer i grunn ferien ganske greit - akkurat slik eg meiner ein ferie skal vere. Heilt ærleg så skulle eg gjerne hatt ferie endå litt til. Slenger med nokre bilete frå påska, og håpar de hadde det like fint som meg!

Likes

Comments

Livet, Tankar

Då eg først sette meg ved tastaturet, tenkte eg å skrive eit eller anna fint om korleis dagen har vore. At eg gjekk ein fin tur, at sola titta fram i blant og at eg har hatt ein roleg dag fordi eg har lest heime. Sånt som ein skal skrive på ein blogg. Men så kom eg på at eg eigentleg er i mot å vere over-positiv og få alt til å verke så magisk. Eg vil ikkje vere med på den sosiale media - trenden om å få livet sitt til å sjå så perfekt ut til alle tider, som om det er fantastisk fint heile tida. Eg trur nemleg ikkje på at nokon har det kjempebra kvar einaste dag, og nokre dagar er rett og slett kjipe, utan at det nødvendigvis er nokon grunn til det.

I dag var ein sånn dag. Ein sånn dag der den kjipe kjensla la seg over meg som ei tjukk vinterdyne då alarmen ringte klokka 8. Eg kunne ikkje, og kan fortsatt ikkje, komme på ein einaste grunn til at den kjensla skulle vere der akkurat i dag, men det var den. Det var ein sånn dag der eg ikkje kom meg opp av senga før klokka var 11, sjølv om eg var våken klokka 8. Det var ein sånn dag der berre tanken på å lese pensum slo meg heilt ut. I slike situasjonar er det veldig fint å vere student, for i dag hadde eg moglegheita til å slappe av. Moglegheita til å ikkje stå opp klokka 8, sjølv om det eigentleg var planen. Moglegheita til ikkje å lese pensum, for det kan eg faktisk gjere i morgon i staden.

Eg er så lei av at alle ser ut som om dei har perfekte liv på sosiale media. Som om ein ikkje har andre bekymringar i heile verda enn kva filter ein skal nytte på det neste instagram-biletet. Likevel er eg aller mest lei av meg sjølv, som går i fella og som tenkjer at vedkommande har eit så perfekt liv som sosiale media-profilen tilseier. Dei dagane eg sjølv har det litt kjipt, og eg trykker meg inn på ein blogg eller ein instagramprofil med masse bilete i lyse fargar av ryddige leilegheiter, av treningsturar eller bilete av vennegjengen der alle er i tipp-topp stemning, får eg litt dårleg samvit. Sjølv om eg nesten ikkje merkar det, og sjølv om det sjølvsagt er min eigen feil at eg får det. Så derfor tenkte eg at i dag skal eg skrive om denne dagen, som tilfeldigvis er ein kjip dag. Og neste gong eg er på ein blogg eller ein instagramprofil, skal eg hugse at også den personen sannsynlegvis har gøymd ein del kjipe dagar bak dei perfekte instagrambileta og mellom linjene på blogginnlegget.

Så, for å øydelegge det fine biletet eg konstruerte ovanfor her, der eg gjekk tur i solskinn og las pensum heime i ro og mak, så er det ganske enkelt ei vridd framstilling av dagen. Eg gjekk tur, men det var mest fordi det var det einaste eg kunne tenke meg at var litt hyggeleg i dag, og det var kanskje sol av og til, men det var også vind, så eg hadde på både boblejakke og skjerf. Og det med at eg har lest pensum heime er berre ei løgn som høyrest fin ut på ein blogg, for eg har ikkje opna ei einaste pensumbok. No, etter ein roleg dag, som inkluderte pannekaker til middag, føler eg meg derimot mykje betre, så noko må eg ha gjort rett.

Moralen i historia er til slutt:

1. Det er lov å ha dårlege dagar i blant
2. Hugs å gjere hyggelege ting når desse dagane dukkar opp
3. Viss du har ein dårleg dag, lag pannekaker til middag. Pannekaker hjelper alltid.

Likes

Comments

Instagram@ingerhelgestad