Livet, Oslo

Igjen er det mørkt utanfor vindauga - ein ny dag byrjar allereie å gå mot slutten. Langt der nede ligg Oslo by, det store lappeteppet av oransje lys som bryt med den svarte natta. Og er oppe sit eg, i min vanlege posisjon i sofaen, under teppet, og prøver å forstå at enda ein dag er omme. Me er allereie halvvegs i februar, og eg kan ikkje med mitt berre liv forstå at det stemmer. Eg måtte til og med sjekke kalendaren på mobilen før eg skreiv ferdig førre setning, berre for sikkerhets skuld. Snart er det mars, og så er det april, og i april skal eg ha min første eksamen. Var det ikkje nettopp eksamenstid? Eg forstår ikkje.

Så, medan dagane flyr forbi der ute, prøver eg å fly med dei, men klarar det ikkje heilt. Blir alltid liggande nokre dagar bak, kanskje til og med ei veke. Liten og ubetydeleg i den store samanhengen uansett, i det store perspektivet, så sånn sett er det ikkje så farleg heller. At eg ligg nokre dagar bak, meiner eg. Det er nesten litt skummelt å tenkje på akkurat kor lite ein betyr i det store og heile. Kvart einaste lille enkeltmenneske. Livsviktig for dei rundt ein, dei som er glad i ein, men eigentleg tilnærma ubetydeleg for at verda skal gå framover. For kvar dag er det nokon som forsvinn, nokon som ikkje er meir, og verda fortsetter jo likevel. Den stoppar ikkje.

Sidan sist har eg vore i Bø, faktisk. Det var veldig koseleg. Me feira at me begge har blitt 20, og gjorde det på den mest barnslege måten me kunne. Toro-brownies, papp-tallerknar, koppar, lys og ballongar er berre noko av det. Det var ei veldig fin helg. Det er alltid godt med litt distanse til kvardagslivet, litt avveksling. Sjølv om det alltid er godt å komme tilbake til byen min til slutt.

I dag har eg vore på lesedate med Maria, og me valde å starte dagen med vafler. Det kan liksom ikkje slå feil. Etter ein litt for lite produktiv lesedag i går, så var det nødvendig med ein slik start på dagen. Og jammen funka det óg - leserytmen var hundre gonger betre enn i går etter vaffeletinga. Mitt beste lesetips for andre studentar der ute er derfor: et vafler først.

Eg avsluttar med eit bilete av vaflene, medan eg sit her oppe i leiligheta, langt over Oslo, og funderer litt over alt og ingenting. Tenker på at altfor snart er det i morgon, og plutseleg i overmorgon, og så snart er det mars og så plutseleg er det sommar og varmt. Det gler eg meg til, for eg frys av meg alt av kroppsdelar berre eg går ut døra for tida. Ingen fortalte meg at Oslo var så kaldt.

Likes

Comments

Livet, Tankar

Avslapping. Kos. Søvn. Mat. Vin. Badeland. Spa. Boblebad. Danmark. Biljard. Danskebåten. Ballongar. Gratulasjonar.

Då klokka slo tolv natt til søndag, dagen då me begge hadde bursdag, sat eg og Vegard på ein stille og roleg pub i Frederikshavn, der me omlag var dei einaste gjestene. Jøss, tenkjer kanskje du, det var då stusseleg. Men då kan eg fortelje at den første puben me besøkte, måtte me reise frå nettopp fordi det var for mykje folk, for mykje liv og for høg musikk. Ungdommen på tur, sa du? Er dette eit teikn på at ein blir vaksen? På biletet ser de forresten meg, som startar tjueåra med å lære meg å spele biljard.

...Og her ser de Vegard, som briljerer i biljard.

Då me kom heim frå Danskebåten søndagskveld, var me svoltne og klare for middag. Likevel brukte me ca ein og ein halv time på å bestemme kva mat me skulle bestille og kvar me skulle bestille frå, så maten kom ikkje på døra før klokka var slått ti. Sjølv om dagen etter var mandag, og me begge skulle opp tidleg, valde me å gjere det siste bursdagsmåltidet så koseleg som mogleg, så me fylte bordet med ballongar og bursdagspynt, og reiste ned på Mix for å kjøpe muffins. Me putta til og med lys på muffinsane, så dei fungerte fint som bursdagskake.

Dette oppsummerer mykje, men samtidig så lite, av min 20-årsdag. På søndag blei eg offisielt ein del av dei vaksenes rekker. Vel eg å tru sjølv, i alle fall. Det føltest veldig spesielt å seie seg ferdig med tenåra, som jo har vore ein del av meg sidan eg blei 13. No har alderen min plutseleg eit 2-tal først, og eg har gått inn i tjueåra. Og eg meiner sjølv at eg kunne merke det. Kvar gong ein har bursdag, får ein spørsmål om korleis det følest å få ein ny alder, og kvar gong må ein svare at det følest ikkje stort anleis enn det gjorde dagen før. Men denne gongen følte eg faktisk at ting blei litt anleis. At eg blei litt anleis, om enn berre ein bitteliten smule. At eg tok enda eit steg nærare vaksenlivet, eit vaksenliv eg innerst inne aldri trur eg kjem til å nå 100%.

Eg har store forventningar for tjueåra. Eg føler alle seier at ungdomstida og tenåra er dei beste, men det håpar eg ikkje stemmer. For sjølv om tenåra var fine dei óg, så har eg trua på at tjueåra blir enda betre. Og ungdomstid er det vel kanskje fortsatt? No veit eg i det minste nokonlunde kven eg sjølv er, kva eg står for og kva eg vil her i livet - og berre det er jo eit betre utgangspunkt enn kva eg gjekk inn i tenåra med. Samtidig er det vel slik det skal vere, og eg ville ikkje endra på noko som helst, uansett om eg hadde fått sjansen. No er eg klar for tjueåra og alt dei har å by på. Eg håpar det blir bra. Klar, ferdig, GÅ!

Sjølv om det er morosamt å snakke om seg sjølv og sin eigen bursdag, så må eg óg nevne ein annan luring som fekk nytt tal på alderen på søndag - nemleg min kjære sambuar. Typen. Gubben. My man. Takk for at du er den du er, for at du passar på meg og for at du held ut med meg. Eg kunne ikkje hatt det betre. Du veit kva du betyr for meg. Gratulerer med dagen.

Likes

Comments

Livet, Reise

Plutseleg var me ikkje i Noreg lenger! I går kveld pakka me sakene våre, tok t-bana ned til sentrum, streva oss gjennom snøværet (som me ikkje har sett noko til heile vinteren, men som sjølvsagt skulle komme akkurat i går) og spurte meg sjølv opp til fleire gonger kvifor eg ikkje hadde tatt trillekoffert. Til slutt kom me oss likevel fram til Akershusstranda 31, og inn på Stena Saga som skulle ta oss til Frederikshavn.

Gårsdagen bestod hovudsakleg av akkurat det ein tenkjer når nokon seier "danskebåten". Det var live band, dansegolv og bar. Og me kosa oss. Likevel kjende me begge at det til tider var vanskeleg å vere der utan litt ironisk distanse, når ein ser korleis danskebåten verkeleg er akkurat slik ein høyrer. Ein parodi på seg sjølv. Så me kjøpte oss litt å drikke og nachos, og sette oss i eit hjørne i baren for rett og slett å observere litt og sjå på alt som var underhaldande.

Dagen i dag, og eigentleg resten av helga, kjem nok til å bestå av absolutt avslapping. Me skal utforske Frederikshavn, ete masse god mat og teste ut badelandet på hotellet, som er heilt fantastisk fint. Altså, eg blir kanskje 20 år på søndag (hehe), men badeland er fortsatt noko av det kjekkaste eg veit.

Håper alle har det fint!

Likes

Comments

I går bestemte Kyrkjemøtet at likekjønna par skal få gifte seg i kyrkja. Endeleg. Tenk at det skulle ta så lang tid. Tenk at me måtte legge 2016 og så mange fleire år bak oss, og nesten gjennomføre ein heil månad av 2017, før dette skulle bli bestemt. Eit vedtak som for meg, og mange andre, er fullstendig naturleg og eigentleg ikkje er noko spørsmål ein gong. Sjølvsagt skal likekjønna par få gifte seg i kyrkja. Eg skal ikkje insistere på at eg er blant dei ivrigaste kyrkjegåarane, eller blant dei som er sterkast i den kristne trua, men eg er likevel både døypt og konfirmert i kyrkja, og har eit håp om ein gong å få gifte meg der óg. Heldigvis slepp eg no å stå der på det som skal vere blant dei lykkelegaste dagene i livet, og tenkje at eg ikkje hadde fått stått der om personen eg elska var ei jente. Heldigvis kan eg sjå fram til endå fleire bryllaup og feiringar av kjærleiken, uansett kven det måtte vere som elskar kvarandre. Endeleg.

Hurra for kjærleiken.

Likes

Comments

Alarmen skingrar i øyrene mine. Tenk at eg med vilje vel så forferdelege lydar til å helse meg god morgon. Har eg ikkje meir medkjensle med meg sjølv, når eg vel alarmlydar på kvelden? Samtidig veit eg at det er nødvendig, for dei lydane som er overlevbare og som ikkje øydelegg trommehinnene mine, dei våknar eg ikkje av. Og då er liksom poenget litt vekke. Likevel kjennest det som om lyden fangar meg, bind meg fast, og alt eg vil er å komme meg vekk. Kutte taua som held meg til fange. Springe til ein stad der den lyden ikkje fins, og eg kan sove heile dagen. Så, plutseleg, midt i det forvirra mellomstadiet mellom søvn og våken tilstand, innser eg at denne lyden er fullstendig innanfor min kontroll, og eg kan berre skru den av. Eg gløttar så vidt på det eine auget, leitar febrilsk etter mobilen på nattbordet og får til slutt frigjort øyrene mine frå torturen.

Ein halvtime etter at den første alarmen drog meg brutalt ut av søvnen og inn i det verkelege livet, står eg opp. Det tek alltid ein halvtime før kroppen og hjernen min forstår at eg ikkje kan ligge i senga lenger. Eg har som vanleg dårleg tid, men det pleier å gå fint. Eg pleier å rekke det, men eg er fullt klar over at eg kjem til å måtte springe til t-bana. Dette er også, ikkje overraskande, tilfellet i dag, så endå ein halvtime seinare skundar eg meg ut av heisen, ut døra og ned gangvegen, som eg, halvvegs nede, innser at har fryst på og blitt livsfarleg i løpet av natta. Det er mørkt og eg ser ingenting, men idet eg kjenner at føttene nesten forsvinner under meg, er det ikkje så vanskeleg å forstå at det har vore minusgrader i natt. Det skal likevel endå 3-4 nestenfall til, før eg kjem meg heilskinna til stasjonen. Men eg rakk t-bana i dag óg.

På t-bana er det som vanleg stapp fullt med folk, og eg må bane meg ein veg mellom menneske som ikkje alltid er like samarbeidsvillige. Når eg blir vaksen, ønskjer eg meg ein jobb som ikkje inneberer at eg må ta kollektivtrafikk i rushtida, tenkjer eg. Akkurat slik eg pleier å tenkje når eg står på ei stappfull t-bane og eigentleg lengtar tilbake til senga. Eg leitar fram eit sete, og prisar meg lykkeleg for at eg faktisk fann eit. Tanken på å stå heile vegen ned til sentrum, er ikkje særleg tiltalande. Ikkje det at det er så veldig langt, men slikt er eg verkeleg ikkje i humør til om morgonen.

På Stortinget t-banestasjon har begge rulletrappene i retning oppover valt å stoppe. Først skjønnar eg ikkje kvifor alle absolutt insisterer på å opp desse milelange rulletrappene, men så innser eg nederlaget - at rulletrappene faktisk ikkje går. Eg har ikkje noko anna val eg heller. Så eg prøver å ikkje tenke på kor lange desse rulletrappene faktisk er, sjå mest mogleg ned i bakken og tenke at dersom eg ikkje ser mot toppen, så kjem eg dit fortare. Men eg merker fort, at er det ein ting eg verkeleg ikkje har verken humør eller kondis til, så er det at rulletrappene skal stoppe klokka 8 om morgonen. Og i alle fall ikkje på Stortinget t-banestasjon. Det er vel karma eller noko sånn, sikkert.

Endeleg har eg på eit eller anna vis klart å komme meg opp desse morgongretne rulletrappene som ikkje vil fungere, og tuslar etter alle dei andre travle menneska og ut i den kalde morgonlufta. Eg skal møte Maria på ein kafé, og eg skal teste ut ein ny veg som eg trur er mykje raskare å gå. Heldigvis har eg studert kartet, så eg veit akkurat kor eg skal. Nøgd med meg sjølv og førebuingane mine, set eg avgårde saman med ein heil haug andre menneske som tydelegvis skal i same retning. Eg går og går. Og går. Og går. Og tek til slutt opp kartet, berre for å dobbelsjekke, sjølv om eg jo veit at eg er på rett veg. Og innser at eg er heilt på jordet, og må snu og sikkert gå dobbelt så langt som det eg eigentleg hadde planlagt. Karma, sa du?

Dersom det ikkje er klart - eg er ikkje eit særleg morgonmenneske. Likevel er det noko sjarmerande ved det å stå opp tidleg, som gjere at eg vel å setje på alarmen, trass alt. Men akkurat i den augneblinken då eg må risikere livet for å rekke t-bana, og rulletrappene, som er så lange at dei kunne frakta deg opp til månen, har stoppa, så lurer eg verkeleg på kvifor eg ikkje ligg heime og søv. Kvifor eg gidd. Heldigvis er eg elles rimeleg nøgd med livet, så mandagen tok seg kraftig opp, sjølv etter ufrivillig mykje morgontrim. Mykje på grunn av fine folk, og mykje på grunn av denne croissanten over her, som var fylt med sjokolade. Det skal ikkje meir til før mandagen plutseleg blei rimeleg fin. Håper på ein tysdag som er like fin, minus rulletrapper som har stoppa og ein retningssans som ikkje var heilt på mi side. Men helst med sjokoladecroissant.

Likes

Comments

Då var juleferien offisielt over, og eg er tilbake i forelesingssalen, på harde stolar og litt for små pultar, med blikket festa på forelesaren og med eit iherdig forsøk på å halde øyrene opne. Eg leser på powerpointen, noterer og lyttar, men litt for ofte vandrar tankane avgårde til eit eller anna som i alle fall ikkje er fagrelatert. Som til dømes kva me skal ha til middag. Eller kvar eg skal sitte og lese i morgon. Slike viktige ting her i livet. Og av ein eller annan grunn er det alltid i desse augneblinkane at forelesarane seier dei aller viktigaste setningane. Det slår aldri feil.

Allereie første dagen tilbake på universitetet, skreiv eg feil årstal. Ein gjengangar av eit problem når juleferien er over, og ein skal tilbake på skulen og må byrje å skrive datoar igjen. I juleferien er dagar og datoar generelt så lite viktige at ein ikkje bryr seg om å skrive dei ned, og i alle fall ikkje for hånd. Dagane berre flyr avgårde, forsvinn i lufta, så ubetydelege at ingen eigentleg bryr seg om akkurat kor fort det går. Ikkje før ein plutseleg er tilbake i kvardagen og må byrje å skrive datoar igjen, og innser kor mange dagar som faktisk forsvann mellom nissar og marsipan. Akkurat slik var det denne dagen, og eg gjekk sjølvsagt rett i fella. 17. januar 2017 blei 17. januar 2016, og eg sendte meg sjølv ufrivillig eit år tilbake i tid. Sjølvsagt skreiv eg med tusj òg, så eg kunne ikkje viske det vekk og late som ingenting. Lurer på om sidemannen min såg at eg prøvde å skjule feilen over sju-åtte harde tusjestrekar, og diskrè skreiv riktig dato under. Klassisk feil. Nesten parodisk.

Så då var kvardagen så smått tilbake. Neste veke byrjar forelesingane for fullt, men no er eg i alle fall både mentalt og fysisk tilbake i studietilværet, og klar for å ta fatt på nye pensumbøker. Vanlegvis pleier skulestart å slå meg hardt etter ferien, som når ein kastar seg ut i iskaldt vatn og kroppen blir lamma i eit lite sekund. I år føles det derimot ikkje sånn - for det første har juleferien vore megalang, og for det andre byrja den første veka med berre ein einaste forelesing. Så i år gjekk skulestart frå å vere eit slag i ansiktet, til å bli ein gradvis prosess. Frå å stupe ut i isvatnet, til å gå eit steg om gongen. Ein fot framfor den andre, sakte, før ein til slutt er dekka av vatn, og det einaste som gjeld er å halde hovudet over overflata. Og så lenge ein klarer det, er det ein seier i seg sjølv.

Likes

Comments

Altså, unnskyld meg. Kva i helvete?

Dette var min første reaksjon då eg seint i går kveld var på ein av mine mange daglege turar innom Snapchat, og såg Daily Mail sin nyhendesak om Kendall Jenner. Ikkje berre om Kendall Jenner, men om Kendall Jenner med kviser. Kan det bli verre enn det, kanskje? Kendall Jenner, med tre kviser på kjaken, gjekk utan sminke, og det verka som Daily Mail tykte heile situasjonen kvalifiserte til noko som minna sterkt om eit skandaleoppslag. Ei av vår tids mest populære jenter, og supermodellar, har kviser. Folkens, legg vekk Donald Trump, krig og flyktningskrisa littegrann, og sjå på dei ordentlege nyhenda.

Eg har ikkje ein gong tenkt å beklage språkbruken min, for "kva i helvete" er den einaste setninga eg føler strekker til. Eigentleg burde det vore fleire stygge ord der inne, òg. For eg er så jævlig lei av dette utsjånadfikserte samfunnet me bur i, at eg snart melder meg ut. At jenter utan sminke, med kviser, skal bli ei nyhendesak, er så uforståeleg. At det skal formulerast som ein skandale, som noko uforståeleg, at ei jente med kviser heilt frivillig vel å gå utan sminke, er heilt på trynet. Kva signal sender ein då til unge jenter og gutar midt i pubertetsalder, som sit heime på soveromma sine og forbannar kvisene som tilsynelatande aldri forsvinn? At dei må skjule seg under eit lag med sminke for å kunne gå ut døra? At menneske med kviser ikkje er normalt, eller noko som alle opplever? Til og med supermodellar?

Det er så mange problematiske sider ved dette oppslaget, at eg veit nesten ikkje kvar eg skal byrje. For kva er baktanken med å formulere overskrifta som "Kendall´s big breakout" og deretter vise eit innzooma bilete med, wait for it, TRE kviser? Kjære Daily Mail - når blei tre små kviser eit big breakout? Då vil eg berre seie til alle ungdommar der ute, at tre kviser ikkje er eit big breakout. Det er irriterande, ja, til og med dritkjipt til tider - men det er heilt vanleg, og dei forsvinner til slutt. De må ikkje skamme dykk over tre kviser, fordi de trur at det er heilt uvanleg. Sånn.

Som om det ikkje var nok at VG og Dagbladet fyller avisene sine til randen av "korleis trene vekk julematen" og "korleis få flat mage" (som eg forøvrig også irriterer meg grønn over), så måtte altså denne dråpen komme på toppen av det heile og velte glasset som allereie stod og tippa. Det verkar som om utsjånad er alt i dette samfunnet her - at det betyr så mykje at det fortener ein plass i pressa. Og fokuset er blitt heilt feil. For når ein sunn kropp, som kan leve lenge, blir nedprioritert for ein kropp som er fin å sjå på - då er det noko gale. Det at thigh gap har blitt eit uttrykk alle ungdommar veit kva tyder, og altfor mange faktisk streber etter, er problematisk. At flat mage betyr meir for eit menneske enn god helse, og at altfor mange ungdommar faktisk vel å ikkje ete grunna eit ønske om å oppnå den såkalla "idealkroppen" - det seier noko om kor langt det har gått. Altfor langt.

Eg nektar at mine framtidige ungar skal vakse opp i eit samfunn der kviser er unaturleg, og foundation og pudder er eit "must" for å kunne gå på butikken. At dei skal sjå overskrifter som seier at deira kroppar ikkje er gode nok som dei er, at dei anten har for mykje feitt eller for lite former. At nokon skal kunne overtyde dei om at dei ikkje er gode nok akkurat som dei er. At sommarkroppen totusenogeitelleranna i det heile tatt er eit tema. Eg nektar. Ein sommarkropp er ein kropp om sommaren. Ein bikinikropp er ein kropp i bikini. Så enkelt, men så vanskeleg.

Kan me ver så snill å fikse dette samfunnet snart?

Takk for meg.

Likes

Comments

Livet, Oslo, Lister

... Har eg vore på open dag hjå Freia! Me fekk ikkje komme inn i sjølve fabrikklokala, men Freia har ein liten skulpturpark i tillegg til ei kantine med fleire Munch-maleri, og desse var opne for publikum. Det var omlag som å komme til himmelen, med masse sjokoladeplater utover golvet, eit digert sjokoladehus, og eit heilt bord med utømmelege fat med smaksprøvar. Det er vel unødvendig å understreke at det var ein fin dag?

... Har eg vore på Munch-museet! Dette har eg eigentleg både snakka om og tenkt på lenge, fordi ein må jo faktisk på Munch-museet når ein bur i Oslo. Det tok meg derimot eit halvt år å komme meg dit, men det var verdt det. Eg kan nok ikkje skryte på meg å vere verken den ivrigaste museumsbesøkaren eller den største kunstentusiasten, men koseleg var det likevel. Det er jo viktig å utfordre seg sjølv litt. Eg fekk til og med kjøpt meg ein skriksekk som eg syns var ganske kul, og som eg i etterkant innsåg at matcha litt for mykje med buksa eg hadde på.

... Har eg vore i botanisk hage! Nokre vil kanskje le litt over at denne jenta, som klarte å drepe ein kaktus på vidaregåande og som ikkje har ein einaste levande blome i leilegheita si, har vore å sett på nettopp blomar, men dette er faktisk endå ei greie som har stått på Oslo-lista sidan eg flytta. Så lenge eg berre kan sjå på blomane, og slepp å stelle dei sjølv, så kosar eg meg, altså. Sjølv om besøket eigentleg ikkje var så planlagt som eg gjerne vil late som, og sjølve grunnen til at me reiste var at me hadde bomma på opningstidene til Freia-utstillinga, så var det veldig fint og det kan anbefalast.

... Har eg testa ut ein ny kafè, som gjekk rett opp på topplista over kafèar. Her var det bøker og bokhyller i alle retningar, noko som både er koseleg fordi bøker generelt er koseleg, men som også er fint fordi då kan ein setje seg innerst i kafèen og gøyme seg bak alle bøkene. Einaste nedturen var at dei ikkje hadde Pepsi Max, ellers så var alt tipp topp. Til og med toaletta var fine, liksom.

... Har me feira 20-årsdag!! Fine Maria er blitt 20, og det var sjølvsagt vekas høgdepunkt, og det blir nok også månadens høgdepunkt, for det var så hyggeleg. Tenk at me byrjar å bli 20 - det er litt rart, for me blei jo nettopp 18? Og no har eg skrive 20 fire gonger i løpet av fire setningar. 20.

Likes

Comments

Me er tilbake! Og har etter nokre dagar byrja å innsjå at det faktisk er her me bur. Det hadde eg nesten gløymt oppi all julekosen heime. Det var nesten så kroppen min fekk ein liten fysisk reaksjon når me køyrde inn i Oslo by - det kribla i magen og eg kunne ikkje slutte å smile. Eg byrjar sjølvsagt ikkje med forelesingar heilt endå heller (hehe, universitetet altså), så dei siste dagane har eg i grunn berre brukt til kos og til å gjenoppdage byen litt. Blant anna så har eg og Maria stått litt meir på skøyter, men denne gongen måtte skøytebana i Spikersuppa vike for naturleg is på Sognsvann. Og konklusjonen er vel ikkje overraskande at Sognsvann var hakket finare. Sett bort frå at eg tydelegvis hadde gløymt at det er januar, som vil seie fortsatt vinter, som igjen vil seie at ullkle og hue kan vere nødvendig, var skøytetur på Sognsvann ei heilt nydeleg oppleving. Altså, berre sjå på dette:

Vidare må eg skyte inn litt sjølvskryt, for eg har vore overraskande flink til å halde på skjønnlitteratur-leserytmen min sidan eg kom tilbake til Oslo, og har faktisk fullført første bok i 2017. Målet mitt er å lese 15 - 20 bøker i år (som er mykje til meg å vere, altså), så får me sjå korleis det går. Kvar gong eg byrjar å lese litt meir, så innser eg jo at det er utruleg avslappande, så det skal ikkje stå på det i alle fall. Utfordringa blir vel å halde det gåande når eg må byrje å forholde meg til pensumbøker i tillegg, det er då eg har gitt opp alle andre år.

Ellers går ting sin vande gong her borte, og kvardagen byrjar som sagt verkeleg å melde sin ankomst. Likevel sørgar eg for å nyte siste del av ferien òg, så dagen i dag såg sånn ut:

God mat og godt selskap - ingenting å klage på. No blir det nok ein liten TV-kveld i stova, godt plassert under teppet og med panelovnen i stova på fullt (nesten). Det har vore så kaldt i det siste, og det er eit eller anna med kulda her i Oslo som gjere at det følest verre enn heime i Sogn. Eller så er det berre meg - uansett så frys eg så forbanna mykje heile tida, og har tenkt å flytte inn i sofaen her under teppet. Snakkast til våren.

Likes

Comments

Livet, Tankar

Jøss, eg har ikkje blogga sidan i fjor. HEHE.

Så var det eit nytt år. 2017 - det følest rart å både skrive og seie. Som om det er feil. Som om orda krøllar seg litt i munnen, og ein forstår idèt dei kjem ut, at det blei feil. Men så er det ikkje feil likevel, det er riktig, for me er faktisk i 2017. Sjølv vinka eg ha det til det gamle året, og tok i mot det nye, ved å først ete middag heime hos mamma og pappa, for så å feire med nokre venner. Ei fin feiring - og eg håpar di feiring blei like fin.

Som så mange andre har eg gjort meg nokre tankar om dette nye året me så vidt har tatt eit steg inn i. Eg trur ikkje så veldig på heile "new year, new me" - opplegget, så det blir nok ikkje noko total makeover i nokon som helst forstand, men nokre små mål og ønsker har eg likevel tenkt ut. Så sidan det no er nytt år, tenkte eg å dele desse med dykk - og eg vil gjerne høyre dykkar ønsker og mål òg, om de har nokon.

  • Drikke meir vatn - dette er eg så dårleg på. Dersom eg drikk eitt einaste glas vatn i løpet av ein dag, så er eg storfornøgd med meg sjølv, klappar meg på skuldra og tykkjer eg har vore flink. Men kroppen min treng nok litt meir, og det skal den få.
  • Gi litt meir f*** - dette punktet har stått på lista mi dei to siste åra, trur eg, og etter kvart som åra går tykkjer eg fortsatt det er det viktigaste punktet. Alle har godt av å klare å gi litt faen ein gong i blant, og ikkje tenkje så mykje over kva andre tenkjer om ein. Eg tenkjer at det å bli meir sjølstendig og sjølvsikker kanskje også høyrer til under dette punktet - og det er også eigenskapar som eg gjerne skulle hatt litt meir av til tider.
  • Feire 20 - årsdag - det stemmer! I februar blir denne jenta heile 20 år - og det skal eg verkeleg feire, det har eg bestemt. Eg veit ikkje korleis, eg veit ikkje kvar - men eg veit at eg skal kose meg skikkeleg.
  • Lese meir skjønnlitteratur - for oppmerksame lesarar høyrest dette kanskje litt kjent ut, då eg hadde det same målet tidlegare i haust. Det gjekk derimot ikkje særleg bra, og eg trur ikkje eg las ei einaste skjønnlitterær bok. Ops, I juleferien har eg derimot komme inn i ein god leserytme, og den skal eg prøve å halde på gjennom året. Ein treng litt andre impulsar enn pensum i blant


Eigentleg har eg nok fleire punkt òg, men dette var det som dukka opp i skrivande augneblink. Kanskje eg fører på lista viss det dukkar opp noko anna lurt, men foreløpig trur eg eg kan seie at desse punkta utgjere 2017 - topplista. Likevel vil eg legge til eit sitat frå min betre halvdel, eit gullkorn han leverte då eg spurte om hans mål for 2017:

" Mitt mål for 2017 er at om eit år så sit me her igjen og diskuterer kva målet vårt for 2018 er"

Og med det vil eg ønskje alle eit godt nytt år! Lat oss gjere 2017 knallbra!

Likes

Comments

Instagram@ingerhelgestad