Derrøynda ikkje lenger ser

Derforstanden sler.

Slerfrå seg det vetle den har att.

I dendjupna, den et meg

Og egkvelar den.

Dersomarbloma verker bøgd,

Underalt anna.

Det eri den djupna

Dereinsemnda breiar seg

Som eitslør over trea

Og eitraudt slag av det andelege

Detverker som fornufta sjølv.



Likes

Comments